 |
| டேவிட் அட்டன்பரோ |
போர்னியோவின் பசுமையான காடுகளின் மேல் வானில் உயரத்தில் ஒரு வேட்டையாடி பறவை வட்டமிடுகிறது. மரங்களின் நடுவே சுத்த வெண்ணிறத்தில் செங்குத்தாக உயர்ந்து நிற்கும் சுண்ணாம்புப் பாறைகளுக்கு மேலே அது பறக்கிறது. முன்னதாக அன்றைய காலைமுதலே அப்பறவை எவ்வித அசைவுமின்றி மரங்களில் அமர்ந்திருந்தது. அதை பிற விலங்குகள் அதிகம் கவனித்திருக்க வாய்ப்பில்லை. மாலைச்சூரியன் தன் பிரகாசத்தை இழந்து மூழ்கும் வேளையில், தன் எளிய சிறகசைப்பால் காற்றில் மிதந்து இரவு ரோந்தை துவங்கியுள்ளது பறவை. கீழ்நோக்கிய அதன் பார்வையில் சுண்ணாம்புப் பாறையின் முகப்பில் அமைந்துள்ள குகையின் இருண்ட வாய்ப்பகுதி தென்படுகிறது. குகையின் ஆழத்திற்குள் லட்சக்கணக்கான வௌவால்கள் உத்தரத்தில் தலைகீழாக தொங்கியபடி, பாறைபரப்பையே மறைக்கும் அளவுக்கு அடர்த்தியாக செறிந்துள்ளன. அவற்றால் பருந்தைப் போல சரிந்து வரும் சூரியனைப் பார்த்து அது மறையப்போவதை தெரிந்துகொள்ள முடியாது. அல்லது வெளியே வெப்பநிலை குறைந்து வருவதையும் அவற்றால் உணர முடியாது, ஏனெனில் குகைக்குள் அபாரமான அளவுக்கு வெப்பநிலை என்பது சீராகவே இருக்கும். இருந்தாலும் வெளியே பகல் முடிவுக்கு வருவதை எவ்வாறோ வெளவால்கள் உணர்ந்து கொள்கின்றன, இருட்டி வரும் காட்டுக்குள் பறந்து பூச்சிகளுக்கான இரவு வேட்டையை அவை சீக்கிரமே தொடங்கப் போகின்றன.
