அனங்கன்

இந்தியர்களாகிய நம்மில் ‘வேதம்’ என்ற சொல்லை கேள்விப்படாதவர்கள் மிகச் சிறிய அளவில் தான் இருப்பார்கள். நேர்நிலையாகவோ எதிர்நிலையாகவோ வேதம் என்பதை அறிகிறவர்கள் எவ்வளவு பேர் அதை மேலும் அறிய முற்பட்டிருப்பார்கள்  என்று தெரியாது. சொற்பொழிவுகள் அறைகுறை தத்துவ நூல்கள் மூலம் அறிபவர்கள்  வேதங்கள் முக்திக்கான வழிமுறை மற்றும்  நல்லொழுக்கங்கள் ஆகியவற்றால் ஆனது என்று நினைக்கிறார்கள். ஒருமுறை எனது நண்பர் வேதத்தில் முக்தியை பற்றி என்ன சொல்லிருக்கிறது என்று கேட்டார்.  வேதங்கள் {முக்தி} விடுதலையைப் பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லையே என்று சொன்னேன். அவரால் அதை நம்பமுடியவில்லை. நீங்கள் இன்னும் ஆழ்ந்து வாசித்துப்பாருங்கள் எங்காவது சொல்லப்பட்டிருக்கும். வேதத்தில் சொல்லப்படாத கருத்து எவ்வாறு இத்தனை பெரிய அளவில் வளர்ந்திருக்க முடியும் என்று வாதிட்டார். இதே எண்ணம் பலருக்கும் இருக்கலாம் ஆனால் வேதம் சொல்வது அவற்றை அல்ல.

ர.பூங்குன்றன் தொல்லியல் ஆய்வாளர். கொங்கு மண்டலத்தில் பலகாலம் வரலாற்று ஆய்வுகள் மேற்கொண்டவர். இவர் எடுத்த கல்வெட்டு பதிவுகள் கொங்குப்பகுதியின் வரலாற்றை தெளிவுபடுத்துகின்றன. இந்தியாவின் தொன்மையான பெருவழி ஒன்றை கண்டறிந்தவர். செங்கம் நடுகற்கள் மீதான இவரது ஆய்வு மிகமுக்கியமான ஒன்று. மு.இராகவையங்காருக்கு பிறகு தொல்லியல் மற்றும் இலக்கியச்சான்றுகளுடன் வேளிர் வரலாறு குறித்து விரிவாக எழுதியவர் பூங்குன்றன். அனைத்துக்கும் மேலாக சிறந்த தொல்லியல் ஆசிரியர், இளம் ஆய்வாளர்களை பயிற்றுவிக்க வயது கருதாது இன்றும் தமிழகம் முழுக்க பயணிப்பவர்.

வெளி ரங்கராஜன் எழுத்தாளர், இதழாளர், நாடக விமர்சகர், நாடக இயக்குனர். தமிழில் நவீன நாடகங்கள் உருவாகிவந்தபோது அவற்றிற்காக தனி இதழ் நடத்தியவர் ரங்கராஜன். அவர் நடத்திய ‘நாடக வெளி’ என்னும் இதழின் பெயராலேயே ‘வெளி ரங்கராஜன்’ என்று அடையாளப்படுத்தப்படுபவர். தமிழில் நவீன நாடகங்கள் குறித்த விமர்சனங்கள், வெளித்தெரியாத முக்கியமான படைப்பாளிகள் குறித்த தகவல்கள், உலக நாடகங்களை முன்வைத்த உரையாடல்கள், பல்வேறு மொழிகளிலிருந்து மொழிபெயர்ப்புகள், இலக்கியத்துக்கும் அரங்கத்துக்குமான பரிமாற்றங்கள், நேர்காணல்கள் என பல்வேறு தளங்களில் பங்களிப்பு செய்த, தமிழின் முதல் நாடகத்திற்கான இதழ் ‘நாடக வெளி’. ரங்கராஜன் அரங்க செயல்பாடுகளுடன் நாற்பதாண்டு காலம் தொடர்ந்து பிணைந்திருப்பவர், சென்ற பதினேழு ஆண்டுகளாக நாடக இயக்கங்களும் செய்கிறார். இதுவரை பத்து நாடகங்கள் இயக்கியுள்ளார். தமிழில் நாடக எழுத்து என்னும் வகைமைக்கு இவரது பங்களிப்பாக பல புத்தகங்கள் உண்டு. முதல் நூல் ‘தமிழ் நாடகச் சூழல் ஒரு பார்வை’ 2003-ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. இவர் இயக்கிய முதல் நாடகம் அகலிகை 2006- ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது.

ரங்கராஜன் 18.3.1950-ல் ஶ்ரீரங்கத்தில் பிறந்தார். அன்னை ஜெயலக்ஷ்மி, தந்தை ஜெயராமன். ஶ்ரீரங்கம் ஆண்கள் பள்ளியில் பள்ளிப்படிப்பு முடித்தார். திருச்சி தூய வளனார் (செயின்ட் ஜோசப்) கல்லூரியில் முதுகலை கணித பட்டம் பெற்று சென்னையில் பேங் ஆஃப் பரோடாவில் வங்கிப்பணியில் சேர்ந்தார். மனைவி தேன்மொழி. மகன் அரவிந்தன். ரங்கராஜன் தற்போது சென்னையில் வசிக்கிறார். 

எஸ்.ஜே.சிவசங்கர் தமிழ் எழுத்தாளர், மொழிபெயர்ப்பாளர். சிறுகதைகள், கவிதைகள் என புனைவெழுத்திலிருந்து தொடங்கி திறனாய்வு, விமர்சனம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டு பின் சொல் ஆய்வை வந்தடைந்தார். சிறுவயதில் சொல்லாய்வின் மேல் ஆர்வம் ஏற்பட்டு பத்து வருடத்திற்கு மேலாக குமரியின் கல்குளம் வட்டாரச் சொற்களை சேகரித்துக்கொண்டிருக்கிறார். அவற்றை தொகுத்து வட்டாரச் சொல் அகராதியை உருவாக்கும் பணியில் உள்ளார். குமரி மாவட்ட கலை இலக்கிய பெருமன்றத்தில் இருந்த போது இலக்கியம் மற்றும் ஆய்வுகளில் இருந்த ஈடுபாடு, கள ஆய்வுச் செயல்பாடு நோக்கி செலுத்தியது. அ.கா.பெருமாள், செந்தீ.நடராசன் ஆகியோருடன் பல இடங்களுக்கு தொல்லியல் சார்ந்த கள ஆய்வுகளுக்கு சென்று ஆவணங்கள் சேகரித்துள்ளார். காட்சியூடகம் மீதுள்ள ஈடுபாட்டில் குறும்படங்கள், எழுத்தாளர் பொன்னீலன், காணிப்பழங்குடிகள் பற்றிய ஆவணப்படங்களை இயக்கியுள்ளார். முதல் நூல் ‘கடந்தை கூடும் கேயாஸ் தியரியும்‘ சிறுகதை தொகுப்பு 2012ஆம் ஆண்டு வெளிவந்தது. 2023ஆம் ஆண்டிற்கான ‘தமிழ்-விக்கி தூரன் சிறப்பு விருது’ வழங்கப்படுகிறது.

எஸ்.ஜே.சிவசங்கர்

எஸ்.ஜே.சிவசங்கர் டிசம்பர் 7, 1976-ல் கன்னியாகுமரி மாவட்டம் நெய்யூரில் பிறந்தார். தந்தை ஜோதிராஜ், தாய் பாக்கியம் ஜசக். தக்கலை அரசு மேனிலைப் பள்ளியில் பள்ளி கல்வி முடித்து, மருத்துவ ஆய்வகப் பயிற்சி மற்றும் இளங்கலை மருந்தாளுனர் (Pharmacist) பட்டப்படிப்பும் படித்தார். மனைவி எழிலரசி, மகன்கள் ராகேஷ் நந்தன், விஷ்வா நந்தன். தற்போது குமரிமாவட்டம் தக்கலையில் வசிக்கிறார். 

குடும்பத்துடன் சிவசங்கர்

ஒரு புனைவெழுத்தாளராக படைப்பாளராக சிறுகதைத்தொகுதிகளும், கவிதையும் குறும்படங்களும் செய்தவர் தாங்கள். பொதுவாக இந்த படைப்பாக்க மனநிலைக்கு அயலானது ஆய்வு மனநிலை. எவ்வாறு இந்த மாற்றம் நிகழ்ந்தது உங்களுக்கு?

பொதுவில் ஆய்வு புறவயமானதாகவும், புனைவு அகவயமானதாகவும் எண்ணப்படுகிறது. ஆனால் ஒரு புனைவை எடுத்துக்கொண்டால் அதில் புறவயமான விஷயங்கள் அகவயமானதாக ஆவதை பார்க்கமுடியும். புனைவுக்காக நாம் எத்தனையோ செய்திகள் தகவல்களை சேகரிக்கிறோம். புனைவே ‘ஓர் அகவய ஆய்வு’ என்று தான் நினைக்கிறேன். உலக, இந்திய, தமிழக அளவிலும் நிறைய புனைவுப்பிரதிகளில் எழுத்தாளர்கள் எத்தனை ஆய்வுகள் அந்த நூல்களுக்காக செய்திருக்கிறார்கள் என்பதை நம்மால் பார்க்க முடிகிறது. 

ஆய்வை ஏன் தனித்து பார்க்கிறோம் என்றால் அதில் அகாடமிக் சென்ஸ் உள்ளே வருவதனால் இருக்கலாம். ஆய்வு என்ற சொல்லோடு தொல்லியல், சிற்பவியல், நாட்டார் வழக்காற்றியல், மருத்துவவியல், அறிவியல் என எந்த துறை எடுத்துக்கொண்டாலும் அதில் அகாடமிக் தன்மை வந்துவிடுகிறது. ஆனால் புனைவில் நம்மால் இத்தனைத் துறைகளையும் இணைக்க முடியும். எனக்கு ஆய்வுக்கும் புனைவுக்கும் பெரும் வித்தியாசங்கள் தெரிவதில்லை. அமைப்பாளராக இருந்தால் படைப்பில் செயல் பட முடியாது என்பார்கள். அதைப்போல் தர்க்கம், ஆய்வு மனநிலை உடையவர்களாக இருந்தால் புனைவெழுத்தாளனாக முடியாது என்பார்கள். அதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. என்னால் இரண்டையுமே இணைத்து செய்ய முடியும் என்று நினைக்கிறேன். 

நீங்கள் உறுப்பினராக இருந்த கலை இலக்கியப் பெருமன்றம் பற்றி சொல்லுங்கள்.

கலை இலக்கியப்பெருமன்றம் இடதுசாரி கட்சியின் கிளை அமைப்பு. அதே சமயம் அதன் குமரிக்கிளை பண்பாடுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கும் அமைப்பாக இருந்தது. கலை இலக்கிய மன்றத்தில் சேர்வதற்கு முன் என்னுடைய வாசிப்பு என்னுடன் மட்டுமாகவே இருந்தது. நான் வாசிப்பது சரியா அவை சரியான முறையில் வாசிக்கப்பட்டிருக்கிறதா என்று தெரியாது வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன். அந்த சமயம் 2005ல் மன்றத்தின் அறிமுகம் ஒரு நண்பர் மூலம் கிடைத்தது. அங்கே என் மனதொத்த நண்பர்கள் கிடைத்தனர். சொக்கலிங்கம், செந்தீ.நடராசன் ஆகிய ஆளுமைகள் அங்கே இருந்தனர். அவர்களுடன் பழகும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைத்தது. 

என்னை விட 25 வயது மூத்தவர் கலை இலக்கிய மன்ற நண்பர் சொக்கலிங்கம். என்றாலும் இப்போதும் நட்புடனே என்னுடன் இருந்து வருகிறார். அவரிடம் நிறைய கற்றுக்கொண்டிருக்கிறேன் பகிர்ந்துகொண்டிருக்கிறேன். அவர் எந்த விஷயத்தையும் புகழ்ந்தோ பெருமையாகவோ ஆக்கிக்கொள்ளக்கூடாது, அதே சமயம் தாழ்த்திய நிலையிலும் வைத்துக்கொள்ளக்கூடாது என்று சொல்லுவார். எதிர்க்கருத்தாளுருடன் நடந்துகொள்ளவேண்டிய விதமும் நம்மைவிட வயது குறைந்தவர்களுடன் எவ்வாறு பழக வேண்டும் என்பதையும் அவரிடமே கற்றுக்கொண்டேன். மேடையில் இயல்பான மொழியில் பேசுதல், பேசும் பொருளை சட்டகப்படுத்திக் கொள்ளுதல் அவரிடம் கற்ற மற்ற விஷயங்கள். 

பண்பாட்டு பற்றிய பேச்சு எப்போதும் அங்கே நிறைந்திருக்கும், அவை இயல்பாகவே ஆய்வை நோக்கியும் செல்லும். கவிதை, சிறுகதை கலை விவாதங்களுடன் ஆய்வுகள் பற்றியும் தத்துவ கோட்பாடுகள் பற்றியும் விவாதங்கள் நடைபெறும். எப்போதுமே வெவ்வேறு துறை சார்ந்தவர்கள் அங்கே இணைந்து பேசும் தன்மை இருந்தது. அரசியல், உளவியல், சினிமா என வெவ்வேறு துறைகள் சார்ந்து பேசப்படும் போது அவற்றை கற்றுக்கொள்ளவும் பகிர்ந்துகொள்ளவும் முடிந்தது. அந்த விவாதங்கள் என்னை வெளிப்படுத்த பெரிதும் உதவின. மானுடவியளாளர்கள் மனிதனை சமூக விலங்கு என்று சொல்கிறார்கள். அது உண்மை என்று தான் நினைக்கிறேன். நாம் சுவை கொண்ட விலங்கு என்று உடன் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். அத்தனை அளவு நாம் அறிந்தவற்றை பிறரிடம் பகிர்வதற்கு ஆவலாக இருக்கிறோம். எனக்கு நான் வாசித்தவற்றை யோசித்தவற்றை பிறரிடம் பகிரும் வாய்ப்பு அங்கு கிடைத்தது. 

அங்கு பேசப்பட்ட விவாதங்களில் புரியாதவற்றை வீட்டிற்கு வந்து தேடி வாசித்து, மேலும் தெரிந்துகொள்வேன். அனைத்து வித இலக்கிய இதழ்களும் அங்கே வாசிப்பதற்கான அறிமுகம் கிடைத்து. அந்த இதழ்கள் சிலவற்றில் நான் எழுதியவையும் பிரசுரமாயிற்று. நவீன இலக்கியத்தில் என்ன நடந்துகொண்டிருந்தது என்று உடனே எனக்கு தெரிந்துகொள்ள உதவியது. அங்கு இருந்த போது தான் எழுத ஆரம்பித்தேன். மன்றம் பல துறைகளையும் எனக்கு அறிமுகம் செய்தது. நானும் நான் அறிந்த புதிய புலங்களை அங்கு அறிமுகம் செய்தேன். குறியியல் (Semiotics) குறித்த தொடர் வகுப்பு ஒரு உதாரணம். முன்னூறுக்கும் மேற்பட்ட தலைப்புகளில் முன்னூறு மேடைகளில் பேசியிருப்பேன். புனைவெழுத்தாளன் எத்தனை துறைகளை அறிந்துகொள்கிறானோ அத்தனை வலிமை அவன் எழுத்திற்கு வந்து சேர்கிறது. அதுவே ஆய்வாளனுக்கும் பொருந்தும். எனக்கு அந்த வாய்ப்பு மன்றத்தில் கிடைத்தது . 

கலை இலக்கிய மன்ற நிகழ்வில் சிவசங்கர்

நீங்கள் எழுத நினைக்கும் எழுத்தில் இவை ஆய்வு எழுத்து, இவை புனைவெழுத்து என்று எவ்வாறு பிரித்து அறிகிறீர்கள்?

நான் ஒருமுறை செந்தி.நடராசனுடனும் அ.கா.பெருமாளுடனும் ஆனைமலைக்குச் சென்றேன். அங்கே அச்சனந்தி என்ற சிற்பி பற்றிய குறிப்புள்ளது. அவர் என்னை ஏதோ விதத்தில் எழுதத் தூண்டிக்கொண்டே இருந்தார். புனைவாகவே எழுதலாம் என ‘நிழல்’ என்ற சிறுகதையாக அதை எழுதினேன். அந்தச் சிறுகதைக்குள்ளேயே நந்திகணம், திகம்பரர், சிற்பம், மனத்தின் நிழல் என தத்துவ ஆய்வுக்கான பல விஷயங்கள் உள்ளே இணைத்து தான் எழுதுகிறேன். அந்த கதையை ஆய்வாக எழுதியிருக்கலாம். ஆனால் அப்போது என் மனநிலை புனைவிலேயே அமிழ்ந்திருந்தது. சிதறால், கழுகுமலை, மாங்குளம் ஆகிய சமணத்தலங்களில் அச்சனந்தி பற்றிய கல்வெட்டுக் குறிப்புகள் இருக்கின்றன. அவரை மையப்படுத்தி ஒரு ஆய்வு இப்போதும் சாத்தியம்.

அதைப்போல் அ.கா.பெருமாள் ஒருமுறை சொன்ன ‘உண்டுகாட்டி’ பற்றிய குறிப்பையும் நவீன வாழ்வை இணைத்து புனைவாகவே எழுதினேன். வாசிப்பவர் அதில் வரும் குறிப்புகளை ஆய்வாக வாசிக்கலாம். புனைவாக வாசிப்பவர் புனைவாக வாசிக்கலாம். என் மன அமைப்பு ஆய்வுக்குத் தயாரானபோதுதான் நான் ஆய்வை முறையாகக் கைக்கொண்டேன். புனைவும் ஆய்வும் நாம் ஈடுபடும் களத்தின் தன்மையைப் பொறுத்ததே. இப்போது ஈடுபட்டு வரும் வட்டாரவழக்கு சொல்லகராதியை புனைவாக எழுதினால் பல தகவல்களை பதிவு செய்ய இயலாமல் போகும். சில ஆய்வுக் குறிப்புகளை புனைவாக்கும்போது விரிந்த தளத்தில் அதில் பயணப்பட முடியும், எல்லைகளை விரித்துக் கொள்ள முடியும். நம் தேர்வும் நம் விருப்பும் சில வேளைகளில் அதை தீர்மானிக்கும்.

புனைவு, ஆய்வு, சினிமா என பல துறைகளில் ஈடுபடும் போது நமது கவனம் பலவாறாக சிதறிவிடாதா?

சில வேளைகளில் எதை எடுப்பது எதை விடுப்பது என்கிற குழப்பம் வரலாம். ஆனால் கவனச்சிதறலாக அதை கருத வேண்டியதில்லை. இங்கு புனைவில், ஆய்வில், சினிமாவில் ஈடுபடும் எல்லோருக்கும் பல்துறை அறிவு அவசியமானதாகவும் இருக்கிறது.

ஆய்வில் பல ஆய்வுகள் இருக்கும் போது நீங்கள் வட்டார பண்பாட்டுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்து ஆய்வு செய்து வருகிறீர்கள். எவ்வாறு வட்டாரப் பண்பாட்டாய்வுக்குள் வந்தீர்கள் என்று சொல்ல முடியுமா?

என்னுடைய சிறு வயதில் அக்காவிற்கு பேக் வாங்குவதற்காக கடைக்கு சென்று வாங்கிவிட்டோம். ஆனால் அக்காவிற்கு அது பிடிக்காமல் போய் விட்டது. திருப்பிகொடுக்க வந்தபோது பேக் விற்ற கடைக்கார அக்கா ”என்ன பேக் மேவேலியா” என்று கேட்டார்கள். அந்த வார்த்தை எனக்கு புரியவில்லை. வீட்டிற்கு சென்றதும் அம்மாவிடம் அந்த வார்த்தை பற்றி கேட்டேன். அதற்கு அர்த்தம் ‘பிடிக்கவில்லையா’ என்றார்கள். மறுநாள் ஸ்கூலில் பாடம் படிக்கும் போது அதே வார்த்தையை கொண்ட வரிகளை ‘உயிரை மேவிய உடல் மறந்தாலும்’ இராமலிங்க அடிகளாரின் செய்யுளில் பார்க்கும் போது முந்தினநாள் கடைக்கார அக்கா சொன்ன வார்த்தை நியாபகம் வந்தது. முதலில் வட்டார வழக்குகள் மீது மெல்லிய கிண்டல் எனக்கு இருந்துவந்தது. ஆனால் குமரியில் வழங்கும் ‘மடி’ என்ற சொல் சோம்பல் என்ற பொருளிலேயே திருக்குறளில் மடியின்மை எனும் ஒரு அதிகாரமாகவே பயிலப்பட்டது ஆச்சரியம் தந்தது. காலங்கள் கடந்தும் நாங்கள் சற்றும் பொருள் மாறாமல் பழந்தமிழை பயன்படுத்துகிறோம் என்கிற ஓர்மை வந்தது.

தமிழகத்தின் பல இடங்களுக்குப் பயணப்படும்போதும் வேறு மாவட்ட நண்பர்களோடு பேசும்போதும் இந்த சொற்களை ஒப்பிட்டு தொகுத்துக் கொள்வதுண்டு. ஆனாலும் இலக்கிய உலகில் நுழைந்தபோது காட்சி ஊடகங்களை அணுகும்போதும் திறனாய்வு, பகுப்பாய்வு, விமர்சனம், கோட்பாட்டாய்வு என்றே என் பயணம் தொடங்கியது. புதிய காற்று, தாமரை, திணை, புத்தகம் பேசுது, காலச்சுவடு போன்ற இதழ்களிலும் இது தொடர்பான கட்டுரைகளே வெளியாயின. முறையாக ஒரு வேலையைச் செய்ய முடிவெடுத்தபோது ‘வட்டாரச் சொல் திரட்டு’ என்கிற தலைப்பில் வட்டாரச்சொற்களை சேகரித்தேன். அதனூடாக வட்டாரப் பண்பாட்டு செய்திகளும், ஏராளம் சேகரமாகியது. அப்படியாக வட்டாரப் பண்பாட்டு ஆய்விற்கு கடைசியாக வந்தடைந்தேன்.

மொழியின் அழிவு (language extinct), மொழிமாற்று தகவமைப்பு (language shifting) மொழியின் இறப்பு (language death) இவற்றை விளக்க முடியுமா?

2008 காலகட்டத்திலிருந்து நான் வட்டார மொழியை சேகரிக்கத் தொடங்கியபோதே மொழி குறித்த செய்திகள் எதுவென்றாலும் அதை உற்று கவனிப்பதுண்டு. 2010-ல் அந்தமானைச் சேர்ந்த போவா (Boa) என்கிற பாட்டி இறந்துபோனார். அதில் துயரார்ந்த விஷயம் என்னவென்றால் போவா என்கிற அந்தமான் பழங்குடி மொழியை பேசிவந்த கடைசி நபர் அவர்தான். அவருடைய மொழியின் பெயரைத் தான் அவருக்கும் வைத்திருக்கிறார்கள். உலகெங்கும் மக்கள் பேசும் மொழிகளில் எழுபது சதவீதம் பேர் பேசுவது பத்து அல்லது பன்னிரெண்டு மொழிகளே என்கிறார்கள். ஐநூறு பேர் பேசும் மொழிகள் உண்டு. லிபி இல்லாதவை, பேச்சு வழக்கில் இல்லாதவை என சில மொழிகள் இருக்கின்றன. முழுதுமாக அழிந்துபோன மொழிகளை extinct என்றும், அப்படி அழிந்ததை language death என்கிறார்கள். Shift என்பது முக்கியமான விஷயம். நீங்கள் யு.எஸ்ஸில் குடியுரிமை பெற்று வசிக்கிறீர்கள் என்றால் உங்கள் மொழியாக அமெரிக்க ஆங்கிலத்தையே முன்வைப்பீர்கள். எண்ணிக்கை பெரும்பான்மை, அதிகாரம் அல்லது பல்வேறு காரணங்களுக்காக புலம்பெயர்தல், குடியேறுதல் மொழியில் ஏற்படுத்தும் தலைமுறை மாற்றமே Shift.

அமெரிக்காவில் குடியேறிய கொரியப் பெற்றோர்களின் மகன் ஒருவன் கொரிய மொழியை கற்றுக் கொள்ளவில்லை. அதற்கான பள்ளிகள் இருந்தபோதும் உளவியலாக அமெரிக்காவில் அவன் கொரிய மொழியை மற்றமையாக உணர்ந்ததால் அதை புறக்கணிக்கிறான். பெற்றோருடன் பேசுவதேயில்லை. கல்லூரி முடிந்தபிறகு கொரியன் அடையாளம் அவனை ஈர்க்கிறது. தன் பெற்றோருடன் உரையாட அமர்கிறான். கொடுமை என்னவென்றால் பெற்றோருடன் பேச அவனுக்கு ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர் தேவைப்படுகிறார். இதுதான் language shifting-ன் விளைவு. வட்டார வழக்குகள் இன்று மறைந்து போய்க்கொண்டிருக்கின்றன. எல்லா துறைகளையும் போல தரப்படுத்துதல் மொழியிலும் நடந்துவருகிறது (Language standardization). பொது மொழிக்குள் நாம் நம்மை பொருத்திக் கொள்கிறோம். அவரவருக்கான துணி எடுத்து ஆடைகள் தைத்தது போய் ஆயத்த ஆடைகளுக்குள் பொருத்திக் கொண்டதைப்போல. அடுத்தடுத்த தலைமுறைகளில் dialects-கள் மெல்ல மெல்ல அழிந்துபோகும். இவற்றை அறிந்துகொண்ட பிறகு தான் நான் வட்டார சொற்கள் சேகரித்து ஆவணப்படுத்துவது உருப்படியான பணியைத் தான் செய்து வருகிறோம் என்று உணர்ந்தேன்.

உங்களுடைய வட்டார வழக்கு ஆய்வு குறித்து சொல்லுங்கள்?

வட்டார வழக்குகளை ஆங்கிலத்தில் SLANG அல்லது COLLOQUIAL அல்லது DIALECTS என்பார்கள். அதில் பல வகையான பிரிவுகள் உண்டு ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டார வழக்கு என்றால் REGIONAL DIALECT அல்லது சுருக்கமாக REGIOLECT, அதைப்போல் குறிப்பிட்ட பகுதி என்றால் GEOLECT நிலவியல் பிரதேசம் என்றால் TOPOLECT, சமூக வழக்கு, இனவழக்கு, காலநிரை வழக்கு, தனிநபர் வழக்கு என பலவகைகள் {REGIOLECT, GEOLECT, TOPOLECT, SOCIOLECT, COMMUNOLECT, ETHNOLECT, CHRONOLECT, IDIOLECT}.

வட்டாரச் சொற்களை ஒரு குறிப்பிட்ட பகுதியின் சொற்கள் என்று வரையறை செய்வதில் பல சிக்கல்கள் இருக்கிறது. குமரியில் ஒவ்வொரு தாலுகாவிலும், வெவ்வேறு வட்டாரச் சொற்கள் இருக்கின்றன. ஒரே தெருவிலேயே வேறுவேறு வழக்குகள் இருக்கிறது. இவற்றோடு நாட்டரியல் ஆய்வாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் சாதி, மதம், பிரதேச எல்லை சிக்கல்கள் வேறு. நான் முதலில் தக்கலை வட்டாரச் சொற்கள் என்றே தலைப்பிட்டேன். பிறகு கல்குளம் வட்டார வழக்குகள் அல்லது இடைநாட்டு வழக்குகள் என தொகுத்துக் கொண்டேன். ஆனாலும் வட்டார வழக்கு சொல் அகராதி என பெயரிட ஒரு கூச்சம். சொல் திரட்டு என்றே அழைத்துக் கொண்டேன். பிறகு காலச்சுவடு பதிப்பகத்தின் மூலம் மொழியிலாளர் க.இராசாராம் என்னை வழிநடத்தினார். அகராதியியல் முறைமைப் படியே வட்டார வழக்கு சொல்லகராதியை உருவாக்க முடியுமென நம்பிக்கை அளித்தார். அவரது ஆலோசனையின் படி இப்போது அத்தொகுப்பை மறு உருவாக்கம் செய்து வருகிறேன்.

தமிழ்நாடு முழுக்க உள்ள வட்டார வழக்காறுகளைத் தொகுத்து வட்டார வழக்காற்று கலைக்களஞ்சியம் ஒன்றை உருவாக்க வேண்டும். பெரியசாமி தூரனின் கலைக்களஞ்சியம்போல இல்லை என்றாலும் குறைந்த பட்சம் வட்டார வழக்குச் சொற்களஞ்சியமாகவேனும் தொகுக்க வேண்டும். கி.ராவுக்கும் இதே கனவு இருந்தது.

உங்களுடைய நூல்களில் ‘ஆய்வுப் புனைவு’ என்பதாக ஒன்றை முன்வைக்கிறீர்கள்? அதை விளக்க முடியுமா? 

மைய ஆய்வுகள், அகாடமிக் ஆய்வுகள் மீண்டும் மீண்டும் நாலைந்து வித ஆய்வு முறைமைகளுக்குள் தான் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன. பெரும்பாலும் analytic, descriptive, comparative, explanatory, critical. எளிமையாச் சொன்னா சாம பேத தான தண்ட ஆய்வுகள். எந்த துறைக்குள் ஆய்வு செய்கிறார்களோ அதற்குள்ளேயே இருந்து ஆய்வுகள் வெளி வந்துகொண்டிருக்கின்றன. நான் துறைகளை இணைக்க முடியுமா என்று பார்க்கிறேன். அது காலத்தின் தேவையும் கூட. இசையில் நாட்டார் இசை, வெகுஜன இசை, செவ்வியல் இசை ஆகியவற்றை இணைக்கும்போது புதிய திறப்புகள் ஏற்பட்டன. அதுபோல் இசையில் ஒரு தத்துவம் இணையும்போது சூஃபி இசை உருவாகிவிடுகிறது. இப்போது இசையுடன் நகைச்சுவை ஏன் சமையல்கலையைக் கூட இணைக்கிறார்கள். Integrated, interdisciplinary ஆய்வுகள் தான் இனி தேவையானவை என நினைக்கிறேன். உதாரணமாக தமிழ் ஆய்வில் மானுடவியல் (anthropology) நுழைகிறது. நாட்டார்வழக்காற்றியலை (folklore) இணைக்கிறோம். அதுபோல் இனவரைவியலை (ethnography) இணைக்கிறோம். இவ்வாறு இரண்டு துறை சேரும் போது புதிய துறை உருவாகிறது. தமிழ் ஆய்வில் அது தன் பங்களிப்பை அளிக்க தொடங்குகிறது. அதே போல் பல துறைகளை சேர்த்தும், குறிப்பிட்ட இரண்டு துறைகளை சேர்த்தும் நாம் ஆய்வு செய்து பார்க்கலாம்.

நான் 'நீலகேசி' நூலை ஆய்வுப் புனைவு எழுத எடுத்துக்கொண்ட தளம் குமரியின் ஒரு சின்ன கிராமத்தின் பெண்தெய்வக் கோயிலைப் பற்றியது. அதை ஆய்வாக எழுதுகையில் சில பரிணாமங்கள் விடுபடுவதைப் போல் இருந்தது. குறிப்பாக சில அகவய பரிமாணங்கள். அதனுடன் சொல்ல நிறைய கோணங்களும், விஷயமும் இருந்ததால் அந்த ஆய்வில் சில கதாப்பாத்திரங்களை உலவ விட்டேன். இப்போது அதை ஆய்வென்றும் சொல்ல முடியாது, புனைவென்றும் சொல்ல முடியாது. ஆய்வுப் புனைவாக மாறிவிட்டது.

ஆவணப்பட இயக்கத்தில் எழுத்தாளர் பொன்னீலனுடன் சிவசங்கர்

மூத்த எழுத்தாளரான பொன்னீலன் குறித்தும், காணிப் பழங்குடியினர் குறித்தும் ஆவணப்படங்கள் இயக்கியுள்ளீர்கள். இரண்டு வெவ்வேறு தளங்கள். இப்படி தேர்ந்துகொண்டதற்கு காரணங்கள் இருக்கின்றதா? ஆவணப்படங்களுள் எவ்வாறு சென்றீர்கள்? 

நான் மூன்று வயதிலிருந்தே சினிமா பார்க்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். பதின்பருவத்தில் ஊரிலிருந்து அண்ணன்களுடன் விடியற்காலை கிளம்பி இரவு பன்னிரண்டு மணிவரை சினிமா பார்த்து விட்டு ஊருக்குத்திரும்புவோம். ஒரு மேலை நாட்டு அறிஞர் சொன்னது உலகில் அவரவர் வேலையை அவரவர் செய்வார்கள், கூடவே சினிமா விமர்சனமும் செய்வார்கள் என்று. நாங்களும் அவ்வாறு தான் இருந்தோம். தமிழ் சினிமாவை மோசமாகக் கிண்டல் செய்துகொண்டிருப்போம். அதனால் இயல்பாகவே உலக சினிமா மீது மோகம் இருந்தது. அவற்றை விரும்பி பார்ப்போம். 

எனக்கு பல வித நண்பர்கள் இருகிறார்கள், இலக்கியம் பேசுவதற்கு, சினிமா பேசுவதற்கு என்று தனிதனியாக நண்பர் குழு இருக்கிறது. அன்றைக்கு இருந்த சிறந்த சினிமாவிலிருந்து முன்னர் இருந்த மாஸ்டர்ஸ் வரை பார்த்தோம். Tarkovsky, Louis Malle, Ingmar Bergman ஆகியோருடைய சினிமாக்களை விரும்பி பார்த்திருக்கிறேன். அவர்களின் மூவி லாங்வேஜ் என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியுள்ளது. எனது சினிமாவின் மொழியும் என் எழுத்தின் மொழியும் வேறுவேறாக இருக்கவேண்டும் என்று பகுத்துக்கொண்டேன். எங்கள் ஊருக்கு டெக்னாலஜி எல்லாம் ரொம்ப பின்னாடி தான் வந்தது. அதனால் நான் குறும்படங்கள் எடுத்ததெல்லாம் கல்யாணத்திற்கு பயன்படும் கேமராதான். ஆடி மாதம் தான் கேமரா கிடைக்கும் என்பதால் ஷூட் செய்தது ஆடியில், எடிட் செய்ததும் கல்யாணம் ஷூட் செய்யும் கருவிகளைக்கொண்டும் ஆட்களைக்கொண்டும் தான். இருந்தாலும் என்னால் ஒரே மாதிரி சினிமாக்களை எடுக்கப்பிடிக்கவில்லை குறும்படங்களில் என் படங்களை மெட்டா பிலிம் என்று வரையறுத்துக் கொண்டேன். அவ்வாறு தான் பொன்னீலன் அண்ணாச்சியுடைய ஆவணப்படத்தையும் காணிக்கார்களை பற்றிய ஆவணப்படத்தையும் எடுத்தேன். பொதுவாக ஆவணப்படங்களில் வாய்ஸ் ஓவர் மூலம் ஆளுமைகளைப் பற்றிய அறிமுகம் இருக்கும். அண்ணாச்சி ஆவணப்படத்தில் அதைத் தவிர்த்தேன். .அவரது படைப்பு, குடும்பம் நட்பு, பொது வாழ்வு மூன்றாகப் பிரித்து மூன்று தலைப்புகளில் தொகுத்துக்கொண்டேன். தொழில்நுட்ப ரீதியாக என் குறும்படங்களும் ஆவணப்படங்களும் சற்று மாற்றுக் குறைவானவைதான்.

காணி பழங்குடிகள் பற்றிய ஆவணப்படத்துக்குள் எவ்வாறு சென்றீர்கள்?

காணி பழங்குடிகள் பற்றிய கட்டுரைகளை வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன். அதே சமயம் ஒரு நிகழ்வில் பள்ளிக்கூடமொன்றில் கலைக்காட்சி போல காணிப் பழங்குடிகள் தாங்கள் பாத்திரங்கள் இல்லாமல் எவ்வாறு சமையல் செய்துகொள்கிறார்கள் என்று அனைவருக்கும் பார்க்கும் படி சமையல் செய்து நிகழ்த்திக் காண்பித்தார்கள். அதை பார்த்து அவர்கள் மேல் இருந்த ஆர்வம் மேலும் அதிகரித்தது. அவர்கள் பற்றிய பிறப்புச் சடங்கு முதல் இறப்புச் சடங்கு வரையான ஆவணங்கள் ஏற்கனவே சேகரிக்கப்பட்டு விட்டாலும் அவர்கள் எவ்வாறு பாம்பு கடிக்கு விஷமுறிவு செய்கிறார்கள், தண்ணீர் பாட்டில்கள் இல்லாமல் பெரிய மலைகளை எவ்வாறு ஏறி கடக்கிறார்கள் என்று இன்னும் நிறையவே சேகரிப்பதற்கு இருக்கிறது என்று தெரிந்தது. ஒரு கேமராவும் கைவசம் இருப்பதாக நண்பர் ஒருவர் சொல்ல காணிக்காரர் ஆவணப்படத்தை எடுத்தோம்.

உங்களின் ஆய்வுக் களம் பற்றி சொல்லுங்கள்? உங்களுடைய ஆய்வு முறைமைகள் என்னென்ன என்று சொல்ல முடியுமா? 

தமிழர்களின் மரபார்ந்த அறிவியல், அளவியல் பற்றி நல்ல அறிதல் எழுத்தாளர் வெள் உவனுக்கு உண்டு. பல விஷயங்கள் என்னுடன் பகிர்ந்துகொள்வார். அப்படி அவர் சொல்லும் சில விஷயங்களுக்கு சான்று (reference) இருக்கிறதா என்று மரபான ஆய்வாளர்கள் யாராவது அவரிடம் கேட்டால் நான் தான் சான்று என்று பதில் சொல்லுவாராம். எனக்கும் நான் சேகரித்துள்ள ஆய்வுகளுக்கு முறைமை இருக்கிறதா என்றால் என் சிந்தனைமுறைதான் அந்த முறைமை என்பேன். 

என்னுடைய ஆய்வுகள் ஆய்வுமுறைமைகள் (methodology) என்று சொல்லவதற்கு வெளியே உள்ளன. முன்னால் வரையறுக்கப்பட்டோ (predefined) விளக்கங்கள் (descriptive) கொடுக்கப்பட்டவையோ அல்ல. உதாரணமாக தமிழ் மக்கள் துண்டை எப்போது எந்தந்த இடத்தில் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்று பார்த்து பிறப்பில் தொடங்கி இறப்புவரை ஆய்வு செய்யலாம். கல்யாணத்தில், பொதுவெளியில், சாதி சமூகக் கட்டுப்பாடுகளில், இறுதி சடங்குகளில் எவ்வாறு எப்படி எல்லாம் பயன்படுத்துகிறார்கள். அங்கவஸ்திரம், தலைப்பாகை, சும்மாடு இப்படி எந்ததெந்த சொற்களில் துண்டைக் குறிப்பிடுகிறார்கள் என்று சேகரித்து ஒரு சமூகவியல் ஆய்வு செய்யமுடியும். இவ்வாறு உதாரணங்கள் நிறைய சொல்ல முடியும். இந்த மாதிரி ஆய்வு செய்யப்படும்போது அதை எந்தத் துறையில் சேர்ப்பது. சமூகவியல் ஆய்வுகளில் அன்றாடங்களைக் குறித்து மேற்கில் நிறைய செய்திருக்கிறார்கள். உதாரணமாக காப்பி பற்றி அந்தோணி கிட்டன்ஸ் சோசியோலஜி ஆய்வில் சொல்கிறார். சலபதியின் ‘அந்த காலத்தில் காப்பி இல்லை’ காப்பி பண்பாட்டைப் பற்றிய ஆய்வுதானே. கழிவறை இலக்கிய (Latrinalia) ஆய்வு மேற்கில் உண்டு. இங்கே அதை ஆய்வு வரையறைக்குள்ளே எடுக்கமாட்டோம். ஆனால் அது மனித மனதின் ஆழ் உளவியலின் வக்கிரங்களின் ஆவணம். சிற்பவியலில் பாலியல் சிற்பங்கள் பற்றி வயது முதிந்த ஆய்வாளர் ”என்னிடம் சிற்பத் தரவுகள் இருக்கிறது, ஆய்வை உன் பெயரில் நீ செய், என் வயதுக்கு இதை செய்ய முடியாது” என்றார். இதுதான் ஆய்வு நிலை.

எனக்கு ஆய்வுப் புனைவு எழுதுவதற்கு முன்னோடி கார்லோஸ் காஸ்னோடாவைச் சொல்லலாம். அவர் மெக்சிகோ பழங்குடிகளை ஆய்வு செய்வதற்கு அங்கு சென்று அவர்களுடன் தங்கி எழுதினார். எனினும் அதை புனைவாகவே எழுதினார். அதில் தகவல்கள் அனைத்தும் உண்மை தான் என்றாலும் அங்கு உள்ள மனிதர்களை சம்பவங்களை புனைவாக்கினார். அந்த ஆய்வை மரபான ஆய்வாளர்கள் இனவரைவியல் ஆய்வாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இருந்தும் அந்த நூல் அந்த மக்ககளுடன் தங்கி இருப்பது போன்ற அனுபவத்தை அளிப்பது மிக சுவாரசியமாக எழுதப்பட்டது. அந்த மாதிரியான ஆய்வையே நான் ஆய்வுப்புனைவு என எழுதியதாக நினைக்கிறேன்.

எனக்கும் முறைமைகள் தெரியும், ஆனால் அவற்றை மறக்கவே நினைக்கிறேன்.

ஒரு வசதிக்காக என் ஆய்வு முறையை ‘multi-disciplinary methodology’ என்று சொல்லலாம். ஏனென்றால் உலகமே இப்போது ஒன்றாகி விட்டது. தொழில்நுட்பம் மட்டுமல்ல. Ethnoscape / Ideoscape / Mediascape / Technoscape / Financescape போன்ற எல்லா வெளிகளும் உலகை ஊடுபாவி விரிந்து கிடக்கையில் ஆய்வு மட்டும் குண்டு சட்டிக்குள் குதிரை ஓட்ட முடியாது. உங்கள் ஊரில் உள்ள மளிகை கடையில் வேலை செய்பவர் நாட்டின் எந்தப் பகுதியிலிருந்தும் வந்தவராக இருக்கலாம். அந்த மாற்றத்தை ஆய்வில் உள்ளே கொண்டு வந்து தானே ஆக வேண்டும். வரலாற்று ஆய்வுகளில் கூட இன்று வரலாற்று எழுதியல் ஆய்வுகள் வெளிவரத் தொடங்கிவிட்டன. கல்வெட்டு, தொல்லியல் ஆதாரங்கள் இல்லாதவற்றை மரபான வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் கருத்தில் கொள்வதில்லை. ஆனால் அவற்றில் பெரும்பாலானவை அதிகார வர்க்கச் சான்றுகள். எளிய மக்கள் குறித்த சமூக ஆய்வு அவற்றிலிருந்து சாத்தியமில்லை. மரபான வரலாற்று ஆய்வாளரான ரொமீலா தப்பார் போன்றவர்கள் கூட இப்போது வழக்காறுகளைக் கருத்தில் கொள்கிறார்கள். ஆக வழக்காறுகளுக்கு கல்விப்புலத்தொடு இப்போது வரலாற்று முக்கியத்துவமும் கிடைத்திருக்கிறது. 

எல்லாவற்றையும் விட்டுவிடுவோம் உலகில் முதல் முறை ஆய்வு செய்யும் போது ஆய்வாளர்கள் எவ்வாறு செய்திருப்பார்கள். அவர்களிடம் ஆய்வுமுறைமை என்று ஒன்று இருந்திருக்காதே. நாம் செய்யும் ஆய்வுகளில் ஆய்வுசெய்யும் பொருளும் நம்முடைய அணுகுமுறையும் தான் ஆய்வுமுறைமையை தீர்மானிக்கிறது. 

ஆய்வுகளில் உங்களுடைய முன்னோடிகள் யார்?

ஏராளம் பேர் உண்டு. குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டும் என்றால் செந்தீ.நடராசன், அ.கா.பெருமாள் இருவரையும் சொல்லலாம். இருவரையும் அண்ணாச்சி என்றே அழைப்பேன். செந்தீ அண்ணாச்சி என் சிற்பவியல் ஆசான். கலை இலக்கியப் பெருமன்றத்தின் மூத்த உறுப்பினர். அவர் கல்வித்துறை பணி ஓய்வு பெற்றபின் அறுபது வயதுக்கு மேல் ஆய்வுக்கு வந்தவர். அண்ணாச்சியிடம் நான் கேட்ட ஒரு கேள்விதான் என்னை சிற்பவியலுக்கு இட்டுச் சென்றது. பிறகு நிறைய பயணங்கள். மதுரையைச் சுற்றி பயணித்த நாட்களில் நேரடியாக சிற்பவியலையும், பிராமி கல்வெட்டுகளையும் கற்றுக்கொண்டேன். சிற்பவியலில் அவரது முதன்மை மாணவன் நான்தான். சிற்ப அடையாளப்படுதல்களில் என்னை அழைத்து கேட்பார். பெரும்பாலும் சரியாகச் சொல்லிவிடுவேன். நான் கேள்வி கேட்டு அவர் பதில் சொல்வதாக கட்டுரைகளை திணை இதழில் தொடராக எழுதினார். வாழ்வு, உடல்நிலை சூழல் காரணமாக நான் சிற்பவியலைத் தொடர முடியாதபோது ரொம்பவும் வருந்தினார்.

அ.கா.பெருமாள் அண்ணாச்சி முதலில் நூல்கள் வழியே அறிமுகம். நாட்டார் வழக்காற்றியல், தோல்பாவைக் கூத்து, கோவில் ஆய்வுகள், தென்குமரியின் கதை, நாஞ்சில் வட்டார சொல் அகராதி, வயக்காட்டு இசக்கி இப்படி. இலக்கிய அமைப்பில் செயல்பட்டதால் கூட்டங்களில் கருத்தரங்குகளில் சந்தித்திருக்கிறோம், மேடைகளைப் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஆனால் நெருக்கமானது செந்தீ அண்ணாச்சியோடு சேர்ந்து பயணித்த பயணங்களின் போதுதான். இருவருமே பழக இனிமையானவர்கள், கூடுதலாக நகைச்சுவை உணர்வுள்ளவர்கள்.

செந்தீ. நடராஜனுடன் சிவசங்கர்

நீங்கள் வருங்காலத்தில் செய்ய நினைக்கும் ஆய்வு பற்றி சொல்லுங்கள்?

ஆய்வு என் பிரதானத் துறையாக இல்லாமலிருந்தாலும் பல்வேறு பொருண்மைகளில் ஈடுபட்டு சொல்லாய்வை வந்தடைந்தேன். அதைப் போல தமிழின் வரிவடிவத்தின் தோற்றம் குறித்து விஞ்ஞான பூர்வமாக ஆய்வொன்றைச் செய்யத் தொடங்கினேன். உடல்நிலை காரணமாக அதை ஒத்திப் போட்டிருக்கிறேன். குமரி மாவட்டத்தில் பிராமி கல்வெட்டுகள் இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்படவில்லை. அதைத் தேடி ஒரு பயணம் பாக்கியிருக்கிறது. முடிந்தால் தென்னிந்தியாவில் மட்டுமே இருக்கும் யாளி சிலைகள் பற்றி ஒரு ஆய்வு, சல்லேகனைப் பற்றிய ஆய்வு, தீமைச் சடங்குகள், தமிழகத்தில் ஆண்குழந்தைகளுக்கான சடங்குகள், துறைசார் நவீன வழகாக்காறுகள் (உதாரணமாக மருத்துவ வழக்காறுகள் - DOCTOR'S LORD, வக்கீல்கள் வழக்காறுகள் - ADVOCATE'S LORE) இவற்றை செய்ய வேண்டும் கூடவே குமரியின் பாலியல் கதைகள், தமிழ்குலங்களில் குறியியல், கல் பண்பாடு, ஊர் பெயர் ஆய்வுகளின் சில உப ஆய்வுகள் சாலைப் பெயர்கள் போன்றவையும் செய்ய எண்ணியுள்ளேன்.

இதுவல்லாது இலக்கிய, சினிமா, சமூக, கோட்பாட்டு விமர்சனத்தில் புதிய சொல்லாடல்களை அறிமுகம் செய்ய வேண்டும். இந்த தளங்களில் நவீன சாதியவாதம் போன்றவை.

புனைவெழுத்திலும் மொழிபெயர்ப்பிலும் தொடர்ந்து இயங்கி வருவதால் என் ஆய்வுப்பக்கம் பெரிதாய் யாருக்கும் தெரிவதில்லை. தமிழில் அ.கா.பெருமாள், செந்தீ, சலபதியின் நூல்கள், டி.தர்மராஜின் நூல்கள் புனைவைவிட சுவாரசியமானவை. அதைப் போன்று நடையில் என் பிறதுறை ஆய்வுகளை எழுதலாம் என நினைக்கிறேன். சொற்களைப் பற்றி சொன்மை பொருண்மை, சொல்மெய் பொருள்மெய் என இரண்டு நூற்கள். ஏற்கனவே பிரசுரமான இலக்கிய, சினிமா, ஆய்வுக் கட்டுரைகள் யாவற்றையும் புத்தகமாகத் தொகுக்க வேண்டும். பிறகு வட்டாரச் சொல்லகராதி.

ஒரு எழுத்தாளனாக எழுத்து, சொல், மொழி இவைதான் எனது துறை என நிறைவாக உணர்கிறேன். மற்றபடி மொழியோடு தொடர்புடைய யாதும் யாவரும் எனக்குப் பிரியமானவையே பிரியமானவர்களே. 

சந்திப்பு - அனங்கன், தாமரைக்கண்ணன் புதுச்சேரி

எஸ். ஜே. சிவசங்கர் தமிழ் விக்கி

சிவசங்கரின் சில நூல்கள்:

1. கடந்தை கூடும் கேயாஸ் தியரியும் - சிறுகதை தொகுப்பு (என்.சி.பி.ஹெச் 2012) 
2. சர்ப்பம் அவளை வஞ்சிக்கவில்லை - சிறுகதைத் தொகுப்பு (காலச்சுவடு 2017)
3. அம்பேத்கார் கடிதங்கள் - மொழியர்ப்பு (காலச்சுவடு 2022)

அகராதி

1. தெரளி - குமரி கல்குளம் வட்டார வழக்கு சொல்லகராதி

ப.சரவணன் தமிழறிஞர், பதிப்பாசிரியர், உரையாசிரியர், எழுத்தாளர். சி.வை.தாமோதரம்பிள்ளை, உ.வே.சாமிநாதையர் என்ற தமிழ் ஆய்வாளர்கள் வரிசையின் இன்றைய தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர். தம் இருபத்தொன்றாம் வயதில், அருட்பா-மருட்பா என்ற வரலாற்று நூலை எழுதித் தமிழ் ஆய்வுப் புலத்தில் பெரும் கவனத்திற்கும் உள்ளானார். சிலப்பதிகாரம், கலிங்கத்துப் பரணி, தமிழ்விடு தூது, திருவாசகம் ஆகிய நூல்களுக்கு இன்றைய தமிழில் எளியமுறையில் உரையெழுதி வெளியிட்டிருக்கிறார். அவற்றை ஆய்வுரைகளாகவும் கருதலாம். அருட்பா மருட்பா கண்டனத் திரட்டு, உ.வே.சா-வின் அனைத்து முன்னுரைகள் கொண்ட சாமிநாதம், வேங்கடம் முதல் குமரி வரை ஆகிய தொகுப்புகளை வெளியிட்டிருக்கிறார். நவீன நோக்கில் வள்ளலார், கானல்வரி ஒரு கேள்விக்குறி போன்ற நூல்கள் தரமான ஆய்வுகள் கொண்டது. தமிழக அரசு அங்கீகரித்த நாற்பத்தோரு செவ்வியல் இலக்கியங்களைச் சந்தி பிரித்து எளிய உரையுடன் பொதுமக்களுக்குப் பயன்படும் வகையில் வெளியிடும் திட்டத்தின் கீழ், செவ்விலக்கியங்களுக்கு உரை எழுதிப் பதிப்பிக்கும் பணியின் தலைமைப் பொறுப்பில் இருக்கிறார்.

ப. சரவணன்

ப.சரவணன் மேல்மலையனூர் கிராமத்தில் 1973-ல் ஜூலை மாதம் 31-ஆம் தேதி பிறந்தார். தந்தை பழனிச்சாமி; தாய் பிரேமாவதி. மேல்மலையனூர் அரசுப் பள்ளியில் பள்ளிக் கல்வியை முடித்தபின், அண்ணாமலைப் பல்கலைக் கழகத்தில் தொலைதூரக் கல்வியில் பி.லிட்., படித்தார். சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்தில் முதுகலைப் பட்டமும் டாக்டர் பட்டமும் பெற்றார். இந்திய வானொலியில் பகுதி நேர அறிவிப்பாளராகப் பதினைந்து வருடங்களுக்கும்மேல் பணியாற்றியிருக்கிறார். சென்னை அயனாவரத்தில் உள்ள மாநகராட்சிப் பள்ளியில் ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்தார். பின்பு தலைமையாசிரியராகப் பதவி உயர்ந்தார். இவரது மனைவி தேவியும் ஓர் ஆசிரியர். மகன் இரவிவர்மன், பள்ளி மாணவன். குடும்பத்துடன் சென்னை வில்லிவாக்கத்தில் வசிக்கிறார்.

உங்களுடைய குடும்பத்தில் தந்தை, தாத்தா ஆகியோர் தமிழ் இலக்கியம் தெரிந்தவர்கள், தாத்தா தான் வள்ளலாரை அறிமுகப்படுத்தியதாகச் சொல்லியிருக்கிறீர்கள். உங்களுடைய ஆளுமையில் அவர்களின் பங்களிப்புப் பற்றிச் சொல்ல முடியுமா?

மரம் வளர்ந்து எவ்வளவு பெரியதானாலும் விதையிலிருந்தே அது முளைத்தெழுகிறது இல்லையா. என்னுடைய தாத்தா, அப்பாவிடமிருந்து முளைத்தெழுந்தவன் நான். எங்கள் குடும்பம் பக்தியும் தமிழும் கமழும் இடமாக இருந்தது. தாத்தா கூத்துவாத்தியார், நாடகங்கள் எழுதுவார். எனது அப்பாவின் சிறு வயதில் தாத்தா இறந்துவிட்டார். இன்னொரு தாத்தா, அப்பாவுடைய பெரியப்பா, திண்ணைப் பள்ளி ஆசிரியர், ஊர் மணியம் பார்க்கக்கூடியவராகவும் இருந்தார். இயல்பாகவே சைவக் குடும்பத்தில் உள்ளபடி திருவாசகமும், தேவாரமும், கந்தசஷ்டி கவசமும் பெரிய தாத்தாவிடமிருந்து கேட்க முடிந்தது. நான் திருவாசகம் ஓதினால் எனக்குப் பிடித்ததைப் பெரிய தாத்தா வாங்கித் தருவார். அவர் சனிக்கிழமைகளில் விரதம் இருப்பதுண்டு, கருடனைப் பார்க்காமல் சாப்பிடமாட்டார். சைக்கிளில் தாத்தாவை உட்காரவைத்து ஏரிக்கரையோரம் கருடனைக் காணக் கூட்டிக்கொண்டு போவேன். பின்னாளில் காந்தியின் சுயசரிதை வாசிக்கும் போது காந்தியும் தன் அம்மாவின் விரத நாட்களில் அம்மாவிற்காகச் சூரியனைத் தேடிக் கொண்டிருப்பார். காந்தியின் அம்மா, எனது தாத்தா மாதிரி, மனிதர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள் என்று நினைத்து ஆச்சரியப்பட்டிருக்கிறேன்.

அப்பா பள்ளி ஆசிரியர். சைவம் மேல் கொண்ட ஆர்வத்தைவிட நாவல் போன்று நவீன இலக்கியம் வாசிப்பதில் ஆர்வம் கொண்டவராக அப்பா இருந்தார், தமிழில் நிறைய வாசிப்பார். அவரிடமிருந்துதான் வாசிப்புப் பழக்கம் வந்தது. பள்ளி நூலகங்களிலிருந்து நூல்களை எடுத்து வந்து வாசிக்கச் சொல்லுவார். அவருக்கு பைண்டிங் செய்யத் தெரியும், நூலகங்களிலிருந்து எடுத்து வந்த புத்தகங்கள் கிழிந்திருந்தால் தானே பைண்ட் செய்து பாதுகாப்பார். குடும்பமாக நாங்கள் நூலகப் பராமரிப்பில் ஈடுபட்டோம். நூலகங்களுக்கு வரும் புத்தகங்களுக்கு எண் எழுதுவது அட்டை போடுவது எல்லாம் நாங்கள் செய்வோம். நூலகத்தின் சாவியும் எங்களிடம்தான் இருக்கும். இதழ்களில் வரும் தொடர்கதைகளைக் கிழித்து பைண்ட் பண்ணி வைப்போம். அவ்வாறே கல்கி, சாண்டியன் ஆகியோரை வாசித்தோம். இவர்களுடைய தூண்டுதல் எனக்குத் தமிழ்மேல் ஆர்வம் வர மிக முக்கியமானதாக இருந்திருக்கிறது.

பெரும்பாலும் உங்களுடைய ஆர்வம் ஆய்விலும் பதிப்பிலும் தான் உள்ளது. இவற்றின் மேல் ஆர்வம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது?

என் சகோதரர்களும் நானும் நூலகங்களிலிருந்து அனைத்து வித நூல்களையும் கொண்டு வந்து படிப்போம். ஆனால் எனக்குப் புனைவின்மேல் இருந்த ஈடுபாட்டை விட புனைவு இல்லாத அறிவார்ந்த ஆய்வுப் பூர்வமான படைப்புகளின் மேல் ஆர்வம் இருந்தது. அப்பா நாவல் வாசிக்கும்படி தூண்டினாலும் எனக்கு அவற்றின் மேல் பெரிய ஈடுபாடு வரவில்லை.

தாத்தா சமயம் சார்ந்த நூல்களைச் சேர்த்து வைத்திருந்தார். இரண்டு, மூன்று முறை காசி முதல் ராமேஸ்வரம் வரை உள்ள ஊர்களுக்கு யாத்திரை செய்து அதன் தல புராண நூல்களை வாங்கிவருவார். அதில் ரா.பி.சேதுப்பிள்ளையின் ‘ஊரும் பேரும்’ தொ.மு.பாஸ்கரத் தொண்டைமானின் ‘வேங்கடம் முதல் குமரி வரை‘ நூல்களை எடுத்து வாசிப்பேன். அந்த நூல்களில் உள்ள தகவல் சார்ந்த விஷயங்களை மிக விரும்பி வாசித்திருக்கிறேன். வாசிக்க ஆரம்பித்த நாட்களிலிருந்து தொகுக்கப்பட்ட தகவல் கொண்ட நூல்களைத்தான் நிறைய வாசிப்பேன். பொதுவாக வாசிக்கக் கடுமையாக இருக்கும் என்று சொல்லப்படும் ஆய்வு சார்ந்த நூல்களைத் தேடித் தேடி வாசித்திருக்கிறேன். 

தாத்தா சமயம் சார்ந்த விஷயங்களிலும் அப்பா தமிழ் இலக்கியத்திலும் எனக்கு ஆர்வத்தைத் தூண்டினர். அப்பா அரசியல் கூட்டங்களுக்குச் செல்பவராக இருந்தார். அறிஞர் அண்ணாவின் பேச்சை மிக விரும்பிக் கேட்பார். நான் டீக்கடையில் முரசொலி வாசித்தே தமிழ் கற்றுக்கொண்டேன். எங்கள் ஊர்களில் இருந்த கலைஞர் படிப்பகங்களில் உள்ள அனைத்துத் தரப்பு நூல்களையும் இதழ்களையும் வாசித்து விடுவோம். 

அப்பா அனைத்து வித நூல்களையும் விரும்பி வாசிப்பார். அவர் பல இயல்புகள் கொண்டவராக இருந்தார். அவற்றுள் ஆய்வு சார்ந்த கூறு மட்டுமே என்னிடம் ஒட்டிக் கொண்டது.

உங்கள் சிறுவயது ஆர்வம் எவ்வாறு வளர்ந்து பதிப்பாளராகவும் ஆய்வாளராகவும் உங்களை மாற்றியது?

ஊரில் இருக்கும்போது கையெழுத்துப் பிரதி நடத்துவது, திமுக கூட்டங்களில் பேசுவது என்று நாட்கள் சென்றுகொண்டிருந்தன. அப்பா ‘இப்படியே இருந்தால் சரியா வரமாட்டேன்னு’ என்னைச் சென்னைக்கு அனுப்ப நினைத்தார். அதே நேரத்தில், நிறுவனம் ஒன்றில் வேலை கிடைத்தது! அது ஏமாற்று வேலை என்று தெரிந்துகொண்டேன். அந்த ஏமாற்றத்தால் சென்னையில் அக்காவின் வீட்டிலேயே இருந்துவிட்டேன். அப்போது எனது மாமா சென்னைப் பல்கலைக்கழக நூலகத்தை பயன்படுத்திக்கொள்ளச் சொன்னார். ஆய்வு சார்ந்த நூல்களை வாசித்தால் Ph,D., படிக்கும் போது வசதியாக இருக்கும் என்று சொன்னார். அவ்வாறு தமிழ்நூல்கள், ஆராய்ச்சி நூல்கள், ஆய்வேடுகள் என வாசித்துக் குவித்தது, என்னை அடுத்த கட்டத்திற்கு கொண்டுசென்றது. 

குடும்பத்துடன் ப. சரவணன்

சிலப்பதிகாரம், கலிங்கத்துபரணி ஆகிய மரபு இலக்கியங்களுக்குத் தொடர்ந்து இன்றைய தமிழில் உரை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். எளிதாக வாசிக்கக்கூடிய உரையை எழுதும் எண்ணம் எவ்வாறு ஏற்பட்டது. உரையை எழுத என்ன மாதிரியான வழிமுறைகளைப் பின்பற்றுகிறீர்கள்? 

கல்லூரி மாணவனாக இருக்கும்போது சிலப்பதிகாரத்திற்கு உரை எழுத ஆரம்பித்துவிட்டேன். அங்கும் இங்குமாக சிலப்பதிகாரத்தை வாசித்திருந்தாலும் வெ.சு.சுப்பிரமணிய ஆச்சாரியார் எழுதிய ‘சிலப்பதிகார ஆராய்ச்சி’ சிலப்பதிகாரத்தின் மேல் மாறுபட்ட வாசிப்பை அளிக்க வேண்டிய தேவை இருப்பதைக் காட்டியது. சிலப்பதிகாரத்திற்கு உரைகள் பல இருந்தாலும் அவை கடினமாகவே இருந்தன. எனக்குப் பொருள்கொள்வதிலும், புரியாத பகுதிகளையும் தடை ஏற்படும் பகுதிகளையும் குறிப்பெடுத்துக்கொள்வேன். பின் அவற்றைக் குறித்துப் பாவலர் மணி ஆ.பழநி அவர்களுக்கு கடிதம் எழுதுவேன். அவர் உரிய நூல்களை வாசிக்கும்படி வழிகாட்டுவார். உரைகளில் உள்ள குழப்பங்களைச் சுட்டிக்காட்டுவார். அவ்வாறு நான் புரிந்துகொள்வதற்காகவே எழுதியதுதான் சிலப்பதிகாரம் உரையின் முதல் பகுதிகள். நான் உரை எழுதியதை ஆ.பழநி-யிடம் தெரிவித்தபோது அவர் என்னைக் காத்திருக்கும்படி சொன்னார். பின் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கழித்தே சிலப்பதிகாரத்தை முழுவதுமாக உரை எழுதி வெளியிட்டேன்.

நான் சிலப்பதிகாரத்தை வாசிக்கும்போது பட்ட இன்னல்களை வாசகர்களும் படக் கூடாது என்பதுதான் எளிய உரையை நோக்கி என்னைச் செலுத்தியது. ஒரு வாசகன் எங்கெல்லாம் தடுமாறுவானோ அந்த இடத்தில் என்னை வைத்துப் பார்த்துக்கொள்வேன். 

ஆசையோடு ஒர் இலக்கியத்தை வாசிக்க ஆரம்பிக்கிறோம்; ஆனால் அதில் குழப்பம் ஏற்படுகிறது, மூலம் விளங்கவில்லை என்று உரையை வாசித்தால், அந்த உரை, மூலத்தையும் சேர்த்துக் குழப்பிவிடும். உரையாசிரியரோ தமக்கு விளங்காத இடங்களைத் தாவிச் சென்றிருப்பார். நாவலர் வேங்கடசாமியுடைய உரை சற்றுக் கடினமானதாக இருக்கும். ஐயருடைய உரை, குறிப்புரையாக இருக்கும். 

பெரும்பாலும் சங்க இலக்கியங்களை மக்களிடம் கொண்டுபோய்ச் சேர்த்தது புலியூர் கேசிகன்தான்! அதில் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ரொம்ப எளிமையான உரை. சங்க இலக்கியங்களைத் தமிழ்நாடு முழுக்கவும் அறியச் செய்தார். அவருடைய பங்களிப்பு என்பது சங்க இலக்கியங்களையும், தமிழ் இலக்கியங்களையும் அனைவரிடமும் கொண்டு சென்றது. ஆனால் அவர் நிறைய இடங்களைத் தாவிச் சென்றிருப்பார். சில இடங்களில் இது தேவையற்ற வர்ணனை என்று நினைத்திருக்கலாம், செய்தி மட்டும் சென்று சேர்ந்தால் போதும் என்று நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் அதற்குள்ளேயும் நமது பண்பாடு ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறது. அது நமக்கு முக்கியமாக இருக்கிறது. 

ஒரு பாட்டில் ‘இலங்குதல்’ என்ற சொல் வருகிறது என்றால் அதற்குப் பொருள் விளங்குதல் அல்லது ஒளிர்தல். அவன் மார்பில் அணிகலன் இலங்கியது என்று இருந்தால், உரை எழுதுகிறவர்கள் பாட்டில் உள்ளதையே கொடுப்பார்கள் அல்லது அவன் மார்பில் அது இருந்தது என்று சொல்லிச் சென்றுவிடுவார்கள். அவன் மார்பில் அணி ஒளிர்ந்து விளங்கியது என்று சொல்லாம் என்று பார்ப்பதில்லை. இது சாதாரணமாகத் தெரியலாம். ஆனால் அந்த இடத்தில் அந்த நூல் என்ன சொல்கிறது என்று தெரியாமல் ஆக்கிவிடும். இத்துடன் உரை எழுதுபவரின் புலமையைக் காட்டுவது, சொல் பிரித்துப் பொருள் கொள்வது, சொல் சேர்த்துப் பொருள் கொள்வது என்று நிறைய சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். இத்தகைய போதாமைகள் இல்லாமல் பதிப்பிக்கவேண்டும் என்று நினைத்தேன்.

நல்ல உரைக்கான அடிப்படை இலக்கு, உரையின் மூலக் கவிதையை வாசிக்கத் தூண்டவேண்டும். அப்படி வாசிக்கையில் எந்த ஒரு சொல்லுக்கும் பொருள் தெரியாமல் திணறக் கூடாது. அதனால் ஓர் அசைச் சொல்லைக் கூட விடாமல் பொருள்கூறி, உரை எழுதவேண்டும். அந்த உரையானது, வாசகனின் வாழ்நாளில் அதைத் திரும்பிக்கூட பார்க்கவிடாமல் செய்துவிடக்கூடாது. வாசகன் பக்கம் நான் இருந்து உரை செய்யவே விழைகிறேன். 

உங்களிடம் பேசினால் உ.வே.சாமிநாதையரை பற்றிப் பேசாமல் இருக்கமுடியாது. அவ்வாறு அவரைத் தேடித் தேடிப் பதிப்பித்திருக்கிறீர்கள். உங்கள்மேல் அவர் இத்தனைப் பாதிப்பு செலுத்தியது எப்படி? பொதுவாக, திமுகவில் ஈடுபாடு கொண்டவர்கள் அவரைக் கண்டுகொள்வதில்லையே. 

உ.வே.சா-வை நான் கண்டுகொண்டதைவிட அவர் என்னை ஆட்கொண்டார் என்றே சொல்லவேண்டும். நாம் என்ன அவரைக் கண்டுகொள்வது. உலகமே அவரைக் காண்கிறது. ’திராவிட இயக்கங்களுக்கும், பெரியாருக்கும் அவருக்குமான நட்பு பற்றியும், பெரியாரிடம் அவர் உதவி பெற்றது’ ஆகியவற்றையெல்லாம் சுவாமிநாதம் என்ற நூலில் பதிவு செய்துள்ளேன்.

திராவிட இயக்கங்களோ மற்றவர்களோ அவரைக் கண்டுகொள்ளவில்லை என்று சொல்ல மாட்டேன். திராவிட இயக்கங்கள் தூக்கிப் பிடித்துப் பேசுவதற்கோ அல்லது வேறு ஒரு தளத்திற்குத் தமிழை நகர்த்திச் செல்வதற்கோ உ.வே.சா.தான் அடிப்படைக் கருவி நூல்களான சிலப்பதிகாரம், புறநானூறு போன்றவற்றைக் கொடுத்துள்ளார் என்பதையும் நினைவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும். திராவிட இயக்கங்களின் வளர்ச்சியில் மறைமுகமாகப் பங்காற்றியது உ.வே.சா. என்று சொன்னால் மிகையாகாது. 

மேலும், திராவிட இயக்கம் சமூக நீதியை மையமாகக் கொண்டு இயங்கியது. அவ்வியக்கத்தின் தலைவர்களாக இருந்த அறிஞர் அண்ணாவும் முத்தமிழ் அறிஞர் கலைஞரும் உ.வே.சா.வின் தமிழ்ப் பணியைக் குறைத்து மதிப்பிட்டதில்லை. இன்றைய முதல்வரும் உ.வே.சா.வின் பணியைப் போற்றியமை கண்கூடு. எனவே தமிழ்ப் பணியை விரும்பியவர்கள் தாம் சார்ந்த இயக்கங்களைத் தாண்டியே உ.வே.சா.வை நேசித்துவருகின்றனர் என்பதே உண்மை.

அவர் ஒரு நூலை எப்படிப் பதிப்பிக்கவேண்டும் என்று அறிவியல் தன்மையுடன் செயல்பட்டிருக்கிறார். அறிவியல் தன்மை என்று நான் சொல்வது அவருக்குத் தெரிந்திருக்குமா என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அவர் பதிப்பித்த நூல்கள் அறிவியல் தன்மையுடன் இருந்தன. அந்த அடிப்படையில் உ.வே.சா எப்போதும் கொண்டாடப்பட வேண்டியவர். 

விகடனில் வெளியான அவருடைய என் சரித்திரத்தை வீட்டில் பைண்ட் செய்து வைத்திருந்தார்கள், சின்ன வயதில் அதை வாசிக்கும்போது வியப்பாக இருக்கும் எத்தனை அழகிய நடை என்று! அவர் தன் கிராமத்தைப் பற்றி எழுதும்போதும் தன் ஆசிரியர் பற்றிக் கூறும்போதும், எனக்கு அது என் கிராமத்தை கூறுவதுபோல அத்தனை அணுக்கமாக இருக்கும். அவர்மேல் ஏற்பட்ட பக்திக்கு ‘சாமிநாதம்’ தொகுக்க ஆரம்பித்ததுதான் காரணமாக இருந்தது. ஒவ்வொறு முன்னுரையும் சரித்திரம் என்று தோன்றியது. என்னை சாமிநாதம் நூலைச் செய்ய சொன்ன எழுத்தாளர் பெருமாள் முருகன் அந்த நூலின் முன்னுரையில் ’அது எத்தனை அரிய விஷயம்!’ என்று குறிப்பிட்டிருப்பார்.

எனக்கு ஆய்வுப் பதிப்புகள்மேல் இருந்த விருப்பத்தை இன்னும் பெரிதாக்கியது சாமிநாதம். மேலும் அவரது கட்டுரைகளை ஆய்வுடன் பதிப்பிக்கவும் தூண்டியது. என்னுடைய ஆய்வுக்கும் பதிப்பிக்கும் நேர்மைக்கும் என்றும் அவர்தான் ஆதர்சம். 

சிலப்பதிகாரம் காவிய மரபைச் சேர்ந்தது, திருவாசகம் பக்தி இலக்கியத்தைச் சார்ந்தது. அவ்வாறு இருக்க, இவற்றுக்கு உரை எழுதும்போதும் பொருள்கொள்ளும்போதும் எப்படி உணர்கிறீர்கள். இவ்விரண்டுக்கும் உரை எழுதும்போது ஏதாவது சிரமங்கள் இருந்ததா? 

திருவாசகத்திற்கு உரை எழுதியது இறைவன் அளித்த பேறு என்றே கருதுகிறேன். முதலில் திருவாசகத்திற்கு உரைக்கொத்து தயார் பண்ண வேண்டும் என்று நினைத்தேன். திருக்குறளுக்கு இருப்பதைப் போல. அவ்வாறு திருவாசகத்திற்கு எழுதிய உரைகளை வாசிக்கையில் அவை அனைத்தும் ஒன்று போலவே இருந்தன. திருக்குறளுக்குப் பலர் பல விதங்களில் உரை எழுதியிருப்பார்கள் கருத்துக்கள் வெவ்வேறாக இருக்கும். ஆனால் திருவாசகத்திற்கு வரும்பொழுது அவை ஒன்றாகவே இருந்தன. அதைத் தொகுப்பதினால் பயன் இருப்பதாக தோன்றவில்லை. இதை, சந்தியா பதிப்பகம் நடராசனிடம் சொல்லவே அவர் என்னையே உரை எழுதச்சொன்னார். நான் மறுத்தும்கூட அவர் விடாப்பிடியாக நின்றதால் இதுவும் அவன் ஆணை என்று உரை எழுதினேன்.

சைவப் பின்னணியுடைய குடும்பத்தில் பிறந்தாலும் சைவசிந்தாந்தம் பற்றிய அறிதல் குறைவாகவே இருந்ததால் உரை எழுத ஆரம்பித்தாலும் சிரமமாகவே இருந்தது. பின் சைவ மடங்களுக்குச் சென்று அங்குள்ள ஆசிரியர்களிடம் ஆலோசனை பெற்றும் சைவ புராணங்கள், சைவ சமய நூல்கள் வாசித்தும், தண்டபாணி தேசிகர் தொடங்கி திருவாசகத்திற்கு எழுதப்பட்டுள்ள உரைகள் அனைத்தும் வாசித்தே நான்காண்டுகளில் அதற்கு உரை எழுதினேன். அதையும் மீறி முட்டுப்பாடுகள் வரும்பொழுது எனக்குக் கைகொடுத்த நூல், கோயம்புத்தூர் கண்ணாயிரம் எழுதிய திருவாசகம் ஏழு தொகுதிகள். ஓர் உரையாசிரியருக்குத் தடை ஏற்படாமல் இருக்காது, தடைகளை மீறிச் செயல்படுவதில்தான் மகிழ்ச்சியும் நிறைவும் இருக்கின்றன.

திருவாசகத்தை பக்தி மட்டும் சார்ந்தது என்று சொல்லிவிட முடியாது. அதில் எத்தனையோ கதைகள் உள்ளன. பண்பாட்டுச் செய்திகள் உள்ளன. கா.நா.சு தன் நாவலுக்குப் பொய்த்தேவு என்று பெயர் வைத்தது அங்கிருந்துதானே. தமிழ் இலக்கியத்திற்கு உரை எழுதுவது வேறனுபவமாக இருந்தது என்றால் திருவாசகத்திற்கு உரை எழுதியது மெய்ஞான அனுபவமாக இருந்தது. 

நீங்கள் விரும்பி வாசிக்கும் உரையாசிரியர் யார்?

பெருமழைப்புலவர் பொ.வெ.சோமசுந்தரனார். நான் தமிழ் இலக்கியத்திற்காக எவ்வாறு உ.வே.சா-வை மனதில் நினைக்கிறேனோ, அவ்வாறே உரைக்கு சோமசுந்தரனார். அவர் உரைகளில் நேர்மையும் பரந்துபட்ட வாசிப்பும் எளிமையும் தர்க்கபூர்வமானவையாக இருப்பதை நீங்கள் காணலாம்.

உங்களுடைய தமிழ் ஆசிரியர் வடலூர் சீனி.சட்டையப்பனார் பற்றி சொல்லுங்கள்.

அவர் வள்ளலார் குருமரபு வரிசையில் வந்தவர். வள்ளலாரின் நேரடி சீடர்களின் சீடரிடம் பாடம் கேட்டவர். பாவலரேறு பெருஞ்சித்திரனாருடன் இருந்தபோது, தீவிரமான நாத்திகராக இருந்தார். பின்னர்க் காலவோட்டத்தில் வள்ளலாரின் ஆன்மீகத்தில் ஈடுபாடுகொண்டார். இருந்தாலும் கண்மூடித்தனமான நம்பிக்கையை அவர் கொண்டிருக்கவில்லை. வள்ளலாரின் சீர்திருத்த ஆன்மீகத்தைத் தன் வழியாகக் கொண்டிருந்தார். எங்கள் ஊரில் கடுமையான உயிர்ப் பலி தந்துகொண்டிருந்தார்கள். ஆசிரியர் சீனி.சட்டையப்பனார் விழுப்புரத்தில் இருந்த சமண ஜீவ காருண்ய அமைப்புடன் இணைந்து அதைத் தடுத்து நிறுத்தினார்.

அவரிடம் கடைசிவரை வங்கிக் கணக்கெல்லாம் இல்லை. வாங்கும் சம்பளத்தில் தான தருமங்கள் செய்துவிட்டு மீதத்தை அந்தந்த செலவுகளுக்காக வைத்துக்கொள்வார். வள்ளலாருக்குத் தன் சொந்த செலவில் கோவில் ஒன்று கட்டி ஆண்டுதோரும் அதில் அன்னதானம் செய்து வந்தார். உயிர்கொலைகளுக்கு எதிரான பிரச்சாரத்தை மேற்கொண்டார். இதற்கெல்லாம் ஆதாரமாக இருந்த வள்ளலாரை எங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். அவருக்கு வள்ளலாரின் படம் எங்கள் வீட்டில் இருந்துதான் கிடைத்தது. எங்கள் அப்பா அவருடன் ஆசிரியராக இருந்தார். நானும் அவருடனேயே இருப்பேன். அவரைச் சீண்டி கேள்வி கேட்கும் அளவிற்கு மிக நெருக்கமாக இருந்தேன். நானும் அவரும் சேர்ந்து திருவருட்பாவிற்கு அகராதி ஒன்றை வெளியிட்டுள்ளோம். அவர் என் தமிழிற்கு ஆசிரியர், ஆன்மீக குரு.

உங்களுக்கெனத் தனிப் பதிப்புமுறை என்று முறைமை ஏதாவது வைத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்களா?

ஆம், இருக்கிறது. நாங்கள் தமிழ் வளர்ச்சித் துறைக்காகத் தமிழ் இலக்கியங்களை உரை எழுதிப் பதிப்பிக்கும் பணியில் ஈடுபட்டுள்ளோம். அதில் சில வழிமுறைகளைக் கையாள்கிறோம். தொடக்கக் காலத்தில் வரிகளுக்கு முற்றுப்புள்ளியோ, அரைப்புள்ளியோ இல்லாமல், பின்னால் படிப்பவரின் வசதிக்காக இவற்றைச் சேர்த்துக்கொண்டது போலத்தான் சிலவற்றைச் செய்கிறோம்.

பாடல், அதன் கீழ்ப் பதவுரை. அதன் தொடர்புடைய செய்திகள் இருப்பின் அங்கேயே பொருத்தப்பாட்டோடு அடைப்புக் குறியிட்டுச் சொல்வது. பின்னிணைப்பில் நூல்களில் இடம்பெற்றிருக்கும் குறிப்புகள், படங்கள், தகவல்கள் தருவது என்று வைத்துள்ளோம். இந்த முறைமையைத் திருவாசகம் உரையிலிருந்து செய்துவருகிறேன். யாரும் சொல்லிச் செய்ததில்லை, நானே வாசகர் இடத்தில் இருந்து பார்த்து, படிப்பவருடைய வசதிக்காகச் செய்தது.

உ.வே.சா பின்னிணைப்பாக நூல் சார்ந்து மேலும் தகவல் சொல்லும் தன்மையை கொண்டிருந்தார். அதை முன்மாதிரியாக கொண்டுசெய்தது. இதையே எங்கள் குழுவிற்கும் செய்முறை முறைமையாகப் பின்பற்றச் சொல்லியிருக்கிறேன். பத்தாம் வகுப்பு மாணவன் எடுத்து வாசித்தாலும் அவனுக்கு புரிய வேண்டும். எளிமைதான் முக்கியம், புலமையைக் காட்டுவதல்ல. ஏனென்றால் எளிமைதான் நிலைத்து நிற்கும்.

இதை ப.சரவணன் முறைமை என்று சொல்லலாமா?

சொல்லலாம். நான் கையாளும் இந்தப் பதிப்பாய்வு முறைமையை இதற்கு முன் யாராவது செய்திருக்கிறார்களா என்று தெரியவில்லை.

உ.வே.சுவாமிநாதையர், சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளை ஆகியோர்களின் காலத்தில் பின்பற்றி வந்த பதிப்பு முறைமையை இன்று எப்படிக் கையாளவேண்டும்? 

பதிப்பாசிரியர் என்பவர் வேறு, உரையாசிரியர் என்பர் வேறு. சில சமயம் இருவருமே ஒருவராக இருக்கலாம். இன்று இருவருமே இல்லாமல் ஆகிவிட்டார்கள். அதன் கடைசி கண்ணியாக என்னை நினைத்துக்கொள்வேன். அதனால் எனக்குப் பின் சில உரையாசிரியர்கள் கொண்ட ஒர் குழுவை உண்டாக்க முயற்சியும் செய்துவருகிறேன். உரையாசிரியராக இருப்பவர்களுக்கு பரந்துபட்ட அறிவு வேண்டும். பொருள் விளங்காத இடத்தில் பொறுமையாக அதை ஆராய்ந்து தெளிய வைக்க வேண்டும். அவர் ஆய்வு செய்யும் இலக்கியத்துடன் தொடர்புடைய நூல்கள் அனைத்தையும் பார்க்க வேண்டும். இன்று நான்கு புத்தகத்தை பார்த்து உரை எழுதிவிடலாம், இருக்கும் பதிப்பை மறுபதிப்பு செய்துவிட்டால் பதிப்பு ஆகிவிடுமே என்னும் மனப்பான்மை வந்திருக்கிறது. அதுவல்ல பதிப்பு; அதன் பெயர் மறுஅச்சு. அப்படிச் செய்பவர் பதிப்பாளர் இல்லை, வெளியீட்டாளர். 

உரையாசிரியன் என்பவர் வாசகன் எங்குத் தடுமாறுவான் என்று முன்கூட்டியே அறிந்துகொள்பவன். அவன் குழம்பும் இடத்தில் சரியான வார்த்தைகளை இட்டுத் தரவேண்டும், அந்த வார்த்தை பொருத்தமானதா என்று பார்க்கவேண்டும். உதாரணமாகக் ‘கண்ணி’ என்பதும் மாலையைக் குறிக்கும், ‘தார்’ என்பதும் மாலையைக் குறிக்கும். இப்போது கண்ணி எங்கே சூடுவான் தார் எங்கே சூடுவான் என்று பார்க்கவேண்டும். இரண்டுமே சூடுவதுதானே என்ற சொல்லக்கூடாது. யானையின் காலில் கட்டும் சங்கிலிக்கு நீர்வாரிச் சங்கிலி என்று பெயர் அதன் முதுகில் கட்டும் சங்கிலிக்கு வேறு பெயர். இந்த மாதிரியான நுணுக்கங்களை அந்த உரையாசிரியர் அறிந்து கொண்டிருக்க வேண்டும். இவ்வாறான தகவல்கள் பழைய உரையிலும் இருக்கும், ஆனால் அவை எங்காவது மறைந்து கொண்டிருக்கும். இன்றைய உரையாசிரியன் இதை வெளிக்கொணரவேண்டும். உ.வே.சா. சொல்லாத புது விவரணைகளா? சி.வை.தாமோதரம் பதிப்பிக்காத சொற்களா? ஆனால் அவை எவற்றைச் சொல்கின்றன? அதற்குச் சமமான சொல் இன்று என்ன உள்ளது? மூலப்பாடல் இதைத்தான் சொல்கிறதா? என்று உள்வாங்கிக்கொண்டு ஓர் உரையாசிரியன் செயல்படுவது மிக முக்கியமானது. 

இப்போது நாவல்களுக்குக் கூட, பாடபேதம் நிறைய வந்துள்ளது. கமலாம்பாள் சரித்திரம் நாவலைப் பதிப்பிக்கும்போது அதை உணரமுடிந்தது. நான் நாவல்தானே என்று கடந்துவிட மாட்டேன் அதற்குள்ளும் என் பதிப்பு முத்திரையைப் பதிவுசெய்ய நினைப்பேன். அன்று ஐயர் பதிப்பு என்று சொன்னதுபோல், இன்று சரவணன் பதிப்பு என்று சொல்கின்றனர். எனக்குப் பின்னும் உரைகள் வரவேண்டும். அதற்கு இடம் கொடுக்கும் வகையில்தான் என் உரைகள் இருக்கும். மேன்மேல் உரைகள் வரும்போது இந்தச் சமூகம் உயிர்ப்புடன் இருக்கிறது என்று அர்த்தம்.

உங்களுடைய இருபத்தி ஒன்றாம் வயதில் அருட்பா மருட்பா வரலாறு நூல் எழுதி அந்தப் பெயராலேயே அறியப்பட்டவர் நீங்கள். அந்த இளம் வயதில் ஒரு சமயத்தில் பெரும் பேசுபொருளாக இருந்த ஒரு வரலாற்று நிகழ்வை ஆய்வு செய்து வெளியிட உங்களுக்கு எப்படித் துணிச்சல் வந்தது?

ஒரு குருட்டுத் தைரியம்! என் கல்லூரி ஆசிரியர் வீ.அரசு என்னிடம் M.A ஆய்வுக்கு ‘ரத்தினம் நாயுடு பதிப்பு வரலாறு’ செய்யச் சொன்னார். அது முக்கியமான ஆவணமாக இருந்தாலும் எனக்கு உடன்பாடு வரவில்லை, திருப்தி இல்லாமல் இருந்தது. நான் அப்போதுதான் நான் சென்னைக்கு வந்திருந்த சமயம், என் ஆசிரியர் சடையப்பனாரின் தாக்கம் மிகுதியாக இருந்தது. ஆசிரியர் மீண்டும் என்ன செய்ய போகிறாய் என்று கேட்டார் அருட்பா-மருட்பா செய்கிறேன் என்று சொல்லிவிட்டேன். 

அருட்பா-மருட்பா பதிப்புக்கு நிறைய விதங்களில் உதவி எதிர்பாராமல் கிடைத்தது. பெரும்பாலும் உதவியது தனி மனிதர்கள். இலங்கையிலிருந்து ஒரு கருத்தரங்கிற்கு வந்த சொக்கன் என்பவர் எனக்கு வேண்டிய துண்டு பிரசுரங்கள், தகவல்களை இலங்கையிலிருந்து அனுப்பிவைத்தார். இன்றுவரை அவர் யாரென்று தெரியாது. இந்த நூல் பெயராலேயே அழைக்கப்படுவேன் என்று நினைக்கவில்லை. இவையெல்லாம் நடக்கும் என்று எதிர்பார்க்கவில்லை. வள்ளலாரே என் மூலமாகச் செய்துகொண்டாரோ என்று நினைத்துக்கொள்வேன்.

தமிழ் வளர்ச்சி சார்ந்து இப்பொழுது அரசு முன்னெடுத்துள்ள 41 தமிழ் செவ்வியல் இலக்கிய நூல்களை வெளியிடும் திட்டத்திற்கு நீங்கள் தலைமை பொறுப்பில் உள்ளீர்கள். இந்த சென்னைப் புத்தகத் திருவிழாவில் வெளிவந்த பத்துபாட்டு நூல்கள் அத்தனையும் விற்றுத்தீர்ந்துள்ளன. இந்த திட்டத்தை விளக்கமுடியுமா?

தமிழக அரசின் மானிய கோரிக்கையின்போது சங்க இலக்கியங்களைச் சந்தி பிரித்து எளிய மக்களும் வாசிக்கும்படி வெளியிடவேண்டும் என்று கூறினார்கள். அவ்வாறு முன்னர் செய்தபோது பிழை ஏற்பட்டுவிட்டது. அதைக் களைந்து தெள்ளிய உரையுடன் செம்பதிப்பாகக் கொண்டுவரவேண்டும் என்று நினைத்தார்கள். அரசு இதில் ஈடுபாடுடன் இருக்கும் ஆசிரியர்கள் வேண்டும் என்று நினைத்தார்களோ என்னவோ, எங்களை உரை எழுதச் சொல்லி என்னை இத்திட்டத்திற்குத் தலைமைப் பொறுப்பில் அமர்த்தியிருக்கிறது. இந்தக் குழுவில் உள்ளவர்கள் அனைவரும் பள்ளி ஆசிரியர்களே. இதுவரை தனியாகச் செயல்பட்டவர்கள் சேர்ந்து ஒரு குடும்பமாக இப்போது உரை செய்கிறோம். 

மூன்றாண்டுகளுக்குள் இந்த திட்டத்தை முடிக்க வேண்டும் என்று திட்டம். அதனால் எங்களால் முடிந்தவரை உழைத்து இந்த நூல்களை வெளிக்கொணர்கிறோம். அதற்காக அதன் தரத்தில் எந்தவிதச் சமரசமும் செய்துகொள்வதில்லை. தனியார்ப் பதிப்பகங்கள் வெளியிடும் அச்சின் தரத்திற்கு நூல்களைக் கொண்டுவந்திருக்கிறோம். வாசகர்களிடம் நல்ல வரவேற்பு இருந்தது. அறுநூறு தொகுப்புகள் விற்பனை ஆகின. ஆறாயிரம் பிரதிகள் விற்று தீர்ந்தன. இந்த வெளியீடு மூலம் சங்க இலக்கியத்தின் மேல் இருக்கும் பயம் இல்லாமல் ஆகும், படிக்க எளிமையானது என்று மக்கள் உணர்வார்கள். அதே நேரம் சங்க இலக்கியம் என்றால் இளக்காரமாக நினைக்கிறவர்களையும் மாற்றும். அதற்கு முக்கிய காரணம் தமிழக அரசு நூல்களை மானியத்தில் அளித்தது. பத்து நூல்கள் வெறும் அறுநூறு ரூபாயில் கிடைப்பதனால் அனைவராலும் வாங்க முடிகிறது. இதனால் எங்களுக்கு மகிழ்ச்சியும் பொறுப்புணர்வும் கூடியுள்ளது.

நீங்கள் அண்ணன் என்று அழைக்கும் ஆய்வாளர் ஆ.ரா வேங்கடாசலபதிக்கும் உங்களுக்கும் உள்ள உறவு குறித்துச் சொல்லுங்கள்.

அவருடைய பாதிப்பு என்னிடம் நிறைய இருக்கிறது. அவர் புதுமைப்பித்தன் ஆய்வு மேற்கொண்டிருக்கும்போது அவருக்கு உதவியாளனாக இருந்தேன். அப்போது மயிலை சீனி.வேங்கடசாமி-யின் நூல்களை தொகுத்துக்கொண்டிருந்தேன். எனக்கு ஒரு தகவல் தெரிவிப்பதற்காகக் கடிதம் எழுதியிருந்தார். அதன்மூலம் இருவருக்கும் பரிச்சயம் ஏற்பட்டது. அவருடன் பழகிப் பதிப்பு அடிப்படைகள், நுணுக்கங்கள், முறைமைகளை கற்றுக்கொண்டேன். நான் நன்றிப் பட்டியல் போடுவதும் அவர் சொல்லிச் செய்தது. அவர் யாருடைய பெயரையும் விட்டுவிடக்கூடாது என்று சொல்வார். அவர் கண்ணோட்டம் இல்லாமல் என் நூல்கள் வெளிவந்தது இல்லை. என்றும் எங்கள் உறவு குடும்ப உறவாக நீடிப்பதற்குத் தமிழ் காரணமாக இருக்கிறது. 

ஆய்வாளர் ஆ.ரா. வேங்டாசலபதி, காலச்சுவடு கண்ணனுடன் ப. சரவணன்

இந்த இலக்கியத்தைப் பதிப்பிக்கலாம், உரை எழுதலாம் என்று எப்படி முடிவு செய்கிறீர்கள்?

உ.வே.சா உரையுடன் கூடியதை முதலில் பதிப்பிக்க வேண்டும் என்பார். எந்த இலக்கியத்திற்குப் பாடல்கள் முழுமையாகக் கிடைக்கிறதோ அதை முதலில் செய்யவேண்டும். ஒர் இலக்கியம் மிகப் பிரபலமாக இருப்பதனாலேயே பிழையுடன், விளங்காமல், கடுநடையுடன் உரை எழுதப்பட்டிருக்கும். இவ்வாறு பிரபலமான இலக்கியமே இன்னும் முழுமையாக மக்களிடம் சென்று சேரவில்லை என்று மனம் நொந்து அந்த இலக்கியத்தைக் கையில் எடுக்கிறேன். அதை முதலில் செம்மையாக வெளிக்கொணர வேண்டும். பிழையில்லாமல் வாசகன் எளிமையாக வாசிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.

உ.வே.சா, தாமோதரம் பிள்ளை ஆகியோர் வாழ்ந்த காலம் தமிழ்ப் பதிப்புக் கலையின் பொற்காலம் என்று சொல்லலாம். அக்காலத்தில் இருந்த பதிப்பு வசதிகளைக் கொண்டே அவர்கள் சாதித்து உள்ளனர். அவ்வாறு இருக்க இன்று அச்சுத்தொழில் தொழில்நுட்பத்தால் பலமடங்கு உயர்ந்துள்ள நிலையில் தமிழ் இலக்கியப் பதிப்பு மேலும் உயர்ந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அது நிகழ்ந்திருக்கிறதா?

நம்மிடம் இன்று புரிதலின்மை, தேக்கம் ஆகியவற்றுடன் அலட்சியமும் நிறைந்துவிட்டது. சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளையோ, ஐயரோ தொடர்ச்சியாக அந்தப் புத்தகத்துடன் பயணம் செய்துகொண்டிருந்தார்கள். ஐயர் அவர் முதல் பதிப்பை வெளியிட்டுவிட்டார் என்றால், இரண்டாம் பதிப்பை அவர் மாணவர்கள் செம்மை செய்வார்கள். மூன்றாம் பதிப்பு வரும்போது மீண்டும் அவரே அந்தப் பிரதியை மேம்படுத்துவார். தொடர்ந்து அந்த நூலுடன் இருந்துகொண்டிருந்தார்கள். நான் அவ்வாறு செய்வதில்லை. ஒரு நூல் வெளிவந்த பின் எனக்கும் அந்த நூலுக்குமான தொடர்பு விட்டுப்போய் விடுகிறது. அடுத்த நூலுக்குத் தாவி விடுகிறேன். நானும் அந்த நூலில் தொடர்ந்து கவனம் செலுத்தவேண்டும். 

இன்று நம்முடைய பங்களிப்புப் போதவில்லை, நம்மிடம் அனைத்துவித வசதிகளும் இருக்கலாம். ஆனால் அவர்கள்போல் மேதைமை இல்லை.

நமக்கு மிக நீண்ட தமிழறிஞர் மரபு இருக்கிறது, இன்றைய தலைமுறையாக நீங்கள் இருக்கிறீர்கள். அந்த மரபின் தொடர்ச்சியாக இருப்பது எவ்வாறான உணர்வை உங்களுக்கு ஏற்படுத்துகிறது? 

ஐயர் நடந்த பாதையில் பயணிப்பதே நிறைவு. அவர் இருப்பது கடலில் என்றால் நான் கரையில் இருப்பது போல் இருக்கிறது. இருப்பினும் தமிழ் என் வாழ்வில் நிறைவை, மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. 

சந்திப்பு - அனங்கன் 

ப. சரவணன் ஆய்வாளர் - Tamil Wiki

ப. சரவணனின் சில நூல்கள்

பதிப்பு மற்றும் உரை:

• சிலப்பதிகாரம் - சந்தியா பதிப்பகம்
• கலிங்கத்து பரணி - சந்தியா பதிப்பகம்
• தமிழ் விடு தூது - சந்தியா பதிப்பகம்
• திருவாசகம் - சந்தியா பதிப்பகம்

தொகுப்பு மற்றும் பதிப்பு:

• அருட்பா - மருட்பா கண்டன திரட்டு- காலச்சுவடு
• சாமிநாதம் - (உ.வே.சா-வின் முன்னுரைகள்) காலச்சுவடு
• தாமோதரம் - (சி.வை.தாமோதரம் பிள்ளையின் பதிப்புரைகள்) - காலச்சுவடு
• வேங்கடம் முதல் குமரி வரை - சந்தியா
• கமலாம்பாள் சரித்திரம் - சந்தியா 

எழுதியவை:

• அருட்பா-மருட்பா வரலாறு - காலச்சுவடு
• கானல்வரி ஒரு கேள்விக்குறி - தமிழினி பதிப்பகம்
• நவீன நோக்கில் வள்ளலார் - காலச்சுவடு

அகரமுதலி:

• திருவருட்பா அகரமுதலி - வடலூர் வள்ளலார் இளைஞர் மன்றம்.

தொண்டை மண்டலத்தில் உள்ள சமணத்தலங்களில் முக்கியமானது சோழ இளவரசி 'குந்தவை'யின் பெயரால் அறியப்படுகின்ற 'குந்தவை ஜினாலயம்' என்னும் திருமலை சமணக் கோயில்கள். இம்முறை அங்கே செல்வதாக திட்டம். தாமரைக்கண்ணன் (புதுவை) வெளியூரிலிருந்து வந்து மேல்மருவத்தூரில் எனக்காகக் காத்திருந்தான். ஆண்டாள் என்னை ஊமை, செவிடு என்று திட்டி அழைக்கப் போவதில்லை என்றாலும் மார்கழியில் (28-12-22) அதிகாலை எழுந்து விட்டால் எனக்கு அவள் நினைவு வந்துவிடுகிறது. குளிர்ந்த நீரை வாரி தலையில் விட்டுக்கொண்டு பைக்கில் கிளம்பினேன்.

ஓ.ரா.ந. கிருஷ்ணன் பௌத்த தத்துவ அறிஞர். அவருடைய குடும்பம் பௌத்த மரபை சேர்ந்ததில்லை என்றாலும் பௌத்த தத்துவங்களின் மேல் ஈடுபாடு கொண்டு பௌத்தராகவே தன் வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொண்டவர். பௌத்த தத்துவம், தியானம், சடங்குகள் ஆகியவற்றை பற்றி அறுபதுக்கும் மேல் நூல்களை எழுதியுள்ளார். பௌத்த நூல்களை வெளியிடுவதற்கு  2005-ல் ‘மெத்தா பதிப்பகம்’ என்ற பதிப்பகம் ஒன்றை தொடங்கி பௌத்தம் சார்ந்த நூல்களையும், பௌத்தத்தின் மூல நூல்களையும் தமிழில் வெளியிட்டு வருகிறார். பௌத்தத்தையும் அதன் தத்துவங்களை பரப்புவதற்கும் 2006-ல் ‘தமிழ்நாடு பௌத்த சங்கம்’ நிறுவி பௌத்தம் சார்ந்த கூட்டங்களை நடத்தி வந்துள்ளார். 2014ல் ‘போதி முரசு’ எனும் மாத இதழை தங்கவயல் வாணிதாசன் என்பவருடன் இணைந்து தொடங்கி அதில் பௌத்தம் பற்றி எழுதி வருகிறார். இவரது முதல் நூல் ஆங்கிலத்தில் வெளிவந்தது. In search of reality (Motilal Banarsidass Publishers, Delhi, 2003) தமிழில் வெளியான முதல் நூல் ‘பௌத்தத் தத்துவங்களும் தியான முறைகளும்’ (அகிம்சை பெண்ணிய பெட்சி நிறுவனம் 2007).

ஓ.ரா.ந. கிருஷ்ணன் , மனைவி ஜெயா கிருஷ்ணன்

சென்னையிலிருந்து ஒரு நாள் பயணத்திட்டத்துடன் சென்று வரும் வரலாற்றிடங்கள் ஏராளமாக உள்ளன. சென்னைக்கு உள்ளே தேவாரப் பாடல் பெற்ற தலங்கள், 19ஆம் நூற்றாண்டு தொடக்கத்தில் போர்ச்சுக்கீசியர், பிரிட்டிஷாரால் கட்டப்பட்ட தேவாலயங்கள், பிரிட்டிஷ் கால கட்டிடங்கள் நிறைய இருக்கின்றன. வரலாற்று ஆர்வமுடையவர்களுக்கு சென்னையைப் போல பொருளியல் நிறைவும், நகரத்திற்கு உள்ளேயும் வெளியிலும் சென்று காண வாய்ப்புடைய பல வரலாற்றிடங்கள் இருக்கும் பெருநகரங்கள் அரிது.

சு. தியடோர் பாஸ்கரன் தமிழ் எழுத்தாளர்.  தமிழின் முன்னோடி சூழலியல் ஆளுமை. தமிழில் சூழலியலை முதன்மைப்படுத்தி எழுதியவர். சூழலியலுக்கான சொற்றொடர்களை உருவாக்கியவர். சினிமாவின் மீது பண்பாட்டு நோக்கில் ஆய்வுகள் செய்திருக்கிறார். நாடகங்களை பற்றியும் ஆய்வுகள் செய்திருக்கிறார். தன்னுடைய இளமை முதல் வரலாற்றில் ஆர்வமுடைய பாஸ்கரன், பிரபல ஆங்கில பத்திரிக்கைகளில் வரலாற்றுக் கட்டுரைகளை 1967 முதல்  தொடர்ந்து எழுதி வருகிறார். 

தியடோர் பாஸ்கரன் மனைவி திலகாவுடன்

தஞ்சை கும்பகோணம் பகுதிக்கு  கடந்த வருடம் பயணம் செய்திருந்தேன்.  சோழர்கள் எடுப்பித்த பெரும் கோவில்கள் முதல் கட்டிட கலையின் துள்ளியங்கள் என சொல்லத்தக சிற்றாலயங்கள் வரை சென்று பார்த்தேன். இந்த வருடம் அவ்வாறு பயணம் சென்று புதுக்கோட்டை மாவட்டங்களிலும் மதுரையை சுற்றிய குன்றுகளில் இருக்கும் சமணச் சின்னங்களை பார்த்து விட்டு வந்தேன். அதற்கான பயணத் தயாரிப்பில்  நூல்களை படித்தும் புரட்டிப்பார்ப்பதும் இணையத்தில் தகவல் சேகரித்து பயணத்திட்டத்தை வகுத்துக்கொள்வது வழக்கம்.

சோழர்காலத்தில் தொடங்கி அவர்கள் காலத்திலேயே வலுவடைந்த பிரிவினை வலங்கை, இடங்கை பிரிவினை. அதே போல் ராமானுஜர் தொகுத்தளித்த  ஶ்ரீவைணவ மரபினுள் தென்கலை, வடகலை பிரிவு நெடுங்காலமாக நீடித்து இன்றுவரை வந்துள்ளது. இந்த பிரிவினை பொது பார்வையில் ஜாதி வேற்றுமையாகவும், கோயில் அதிகாரத்திற்கான சண்டையாகத் தெரிந்தாலும் இந்த இருபிரிவினருக்கும்  வைணவ தத்துவ அடிப்படியில் சில மாறுபாடுகள் உள்ளன.

சந்திரபிரபா தீர்த்தங்கரர் -திருப்பருத்திக்குன்றம்

பொ.யு. 640-ஆம் ஆண்டு புத்த சமய நூல்களை சேகரிக்க யுவான் சுவாங் இந்தியா வந்தார். இந்தியாவில் பல இடங்களுக்கு பயணித்து அவற்றை  குறிப்புகளாக எழுதி வைத்துள்ளார். அவர் காஞ்சிபுரம் வந்தபோது நூறு புத்த மடாலயங்களும் பத்தாயிரம் பௌத்த பிக்குகள் இருந்தார்கள் எனவும், காஞ்சியில் இருந்த எண்பதுக்கும் மேற்பட்ட ஆலயங்களில் பெரும்பாலானவை திகம்பர சமணக்கோயில்கள் என்றும் குறிப்பிடுகிறார். இந்த எண்ணிக்கை உத்தேசமானதாக கூட இருக்கலாம். ஆலயங்கள் என்று சொல்வது மடாலயங்களாகவும் இருக்கலாம். ஆனால் இந்தக் குறிப்புகள் சுட்டுவது போல் 7-ஆம் நூற்றாண்டில் புத்த, சமணர்கள் தென்னகங்களில் நிறைந்திருந்தனர் என்பது உண்மையையே.