யக்ஷகானா

யக்ஷகானா கர்நாடகத்தின் தனித்துவமிக்க நிகழ்த்துக்கலை. இசை நடனம் வசனம் வண்ணங்கள் செறிந்த ஆடை அலங்காரம் என எல்லாம் இணைந்தது யக்ஷகானம். இரவு முழுக்க ஆடப்படும் ஆட்டங்களுக்காகவே இயங்கும் குழுக்களால் நீண்ட காலமாக நிகழ்ந்துவருகிறது. இக்கலைக்கு கர்நாடக மக்கள் பெருவாரியான வரவேற்பும் அளிக்கின்றனர், குறிப்பாக மேற்குக்கரையின் கிராம மக்கள் இக்கலையை பெரிதும் ஆதரிக்கின்றனர். தமிழகத்தின் தெருக்கூத்து கேரளத்தின் கதகளி போல யக்ஷகானாவிலும் ஆண்களே பெண்வேடமிட்டு ஆடிக்கொண்டிருந்தனர். இந்நூற்றாண்டில் பெண்களும் ஆடுகின்றனர். கதகளியில் மேடையில் ஆடுபவர் அபிநயம் மட்டுமே செய்வார், பாகவதர் பின்னணியில் பாடல்கள் பாடுவார். தெருக்கூத்தில் ஆடுபவரே பாடுவார் வசனமும் பேசுவார். யக்ஷகானத்தில் பொதுவாக பாகவதர் பின்னணியில் பாடுவார், ஆடுபவர் வசனங்கள் பேசுவார். கையில் வண்ண நூல்கள் சுற்றப்பட்ட தடி ஒன்றை வைத்துக்கொண்டு ஆடுவதுண்டு, அது செங்கோலும் வில்லும் வாளுமாக மாறிக்கொண்டே இருக்கும். முன்மேடையில் கலைஞர்கள் நடனமாடி, கதையை நடிக்கின்றனர். பின்மேடையில் பாகவதர் உள்ளிட்ட இசைக்கலைஞர்கள் அமர்கின்றனர். பாகவதருக்கு செண்டை, மத்தளம், தாளம் முதலிய கருவிகள் துணை செய்கின்றன. நடனம் என்றால் எளிதான அசைவுகள் அல்ல, செண்டை அதிர முழங்கால்கள் தரையில் இட்டு சுழன்றாடும் அடவுகள் உண்டு. மழை ஓய்ந்த பருவகாலம் முழுவதும் இந்த ஆட்டங்கள் கர்நாடகத்தில் தொடர்ந்து நடக்கிறது. ஓய்வுக்காலங்களில் பயிற்சி, அணிகளை தயாரித்தல் முதலியவற்றை செய்கிறார்கள்.

பொதுவாக கர்நாடகம் என்று அழைக்கப்படும் இந்தியாவின் கன்னட மொழி பேசும் பிராந்தியங்களில் யக்ஷகானா எனும் வளமான நாடக வடிவம் வழங்கி வருகிறது. முற்காலங்களில் இந்த நாடக வடிவம் “பாகவதார ஆட்டா” என்றோ, “தசாவதார ஆட்டா” என்றோ, எளிமையாக “பயலாட்டா” என்றோ அழைக்கப்பட்டது. கன்னடத்தில் “ஆட்டா” என்றால் கூத்து என்று பொருள். தொடக்க காலத்தில் கிருஷ்ணரின் கதைகளை நிகழ்த்த பயன்படுத்தப்பட்டதால் "பாகவதார ஆட்டா" என்றும் பின்னர் விஷ்ணுவின் தசாவதார கதைகளை நிகழ்த்த பயன்படுத்தப்பட்டதால் "தசாவதார ஆட்டா" என்றும் அழைக்கப்பட்டது. திறந்த வெளிகளில் நிகழ்த்தப்படுவதால் “பயலாட்டா” என்ற பெயராலும் அழைக்கப்பட்டது. யக்ஷகானா என்ற பெயர் அந்நாடகத்தின் பின்னணியில் இசைக்கப்படும் பிரத்தியேகமான இசையின் காரணமாக உருவானது. மிகப் பழமையான இவ்விசைவடிவம் குறித்த குறிப்புகள் பத்தாம் நூற்றாண்டிலும் பன்னிரெண்டாம் நூற்றாண்டிலும் எழுதப்பட்ட கன்னட இலக்கியங்களில் காணக்கிடைக்கின்றன. 1189இல் இயற்றப்பட்ட சந்திரப்பிரப புராணத்திலேயே இவ்விசை வடிவம் குறித்த குறிப்புகள் கிடைக்கின்றன. நாகசந்திரர் 1105இல் இயற்றிய மல்லிந்த புராணத்திலும் "யக்ஷகானம் தாமரையில் வீற்றிருக்கும் லக்ஷ்மி தேவிக்குப் பிரியமானது" என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. பதினாறாம் நூற்றாண்டில் கவி ரத்னாகர் வர்னி "யக்கல கானத்தை" குறித்து தனது "பாரதேஷ வைபவ"த்தில் குறிப்பிடுகிறார். தென்கனரா பகுதியைச் சேர்ந்த ரத்னாகர வர்னியின் குறிப்புகளில் யக்கலகானம் இடம் பெறுவதிலிருந்தே யக்ஷகானம் கர்நாடக பகுதியெங்கும் பரவியிருந்ததை அறியமுடிகிறது.